μαγικός ρεαλισμός

  • 36

    “…34, 35 και… 36! Όλα έτοιμα λοιπόν!” ανακοίνωσε χαμογελώντας στον εαυτό του, αφού ήταν μόνος στο δωμάτιο. Έπειτα ακούμπησε τα κεριά στο τραπέζι κι έβγαλε την τούρτα από το ψυγείο, η οποία ήταν εξαιρετικά πληθωρική όπως κάθε έργο τέχνης που σκοπό έχει να συναρπάσει χωρίς να έχει κάτι να πει, παρά προορίζεται για άμεση κατανάλωση. Είχε γλυκίσματα σε σχήμα τριαντάφυλλου, φρέσκες φράουλες, ευχές γραμμένες με σοκολάτα, έναν πλαστικό Άγιο Βασίλη λόγω των ημερών και στην άκρη μια κορνίζα από σαντιγί, μάλλον κορινθιακού ρυθμού. Είχε τόσα πολλά που της έλειπε μόνο ένα πράγμα για να μπορεί κανείς να την αποκαλέσει “τούρτα γενεθλίων”· ο χώρος για τα 36 κεριά.

  • Βροχή

    Σηκώθηκε από το κρεβάτι μουγκρίζοντας από τον πόνο στην μέση. Κοίταξε το ρολόι δίπλα στο κομοδίνο και για μια στιγμή ένιωσε να πανικοβάλεται· μα η στιγμή πέρασε και ήταν Κυριακή, τα ρολόγια μπορούσαν να παν να κουρδιστούνε όλα μαζί. Με βήματα πιο ανάλαφρα τώρα που δεν τον κυνηγούσε ο χρόνος πήγε στην κουζίνα, άναψε τσιγάρο κι άρχισε να ετοιμάζει τον καφέ. Η βίαιη κακοφωνία του βήχα τον συντάραξε, τόσο που αναγκάστηκε να κρατηθεί από τον πάγκο για να μην χάσει την ισορροπία του. Όταν κι εκείνη η στιγμή πέρασε, κοίταξε ξανά το ρολόι της κουζίνας. Τα ρολόγια είχαν κι αυτή την χρησιμότητα, να δίνουν την ασφάλεια της ζωής που υπάρχει και συνεχίζεται. Ίσως να ήταν λίγο αυστηρός απέναντί τους νωρίτερα.

  • Δύο ήλιοι

    Η αφήγηση του συγγραφέα

    Μια ιστορία σαν κι αυτή δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με έναν συνηθισμένο τρόπο αφού κάτι τέτοιο θα προδιέγραφε το τέλος της. Παρόλα αυτά σας διαβεβαιώνω πως ο κόσμος στον οποίο θα εξελιχθεί είναι απόλυτα συνηθισμένος, ο δικός μας, αυτός που υπομένουμε καρτερικά εγώ κι εσείς μάταια προσμένοντας ένα κάποιο θαύμα να του δώσει λίγη μαγεία ή έναν λόγο ύπαρξης ή ένα κάποιο νόημα ή και τα τρία μαζί που στην ουσία είναι το ίδιο. Μέσα του κάθε τι διέπεται από νόμους κι όπου ακόμα και τα ψέματα βρωμάν ρεαλισμό. Εδώ η μύγα είναι ένα έντομο, ο άνθρωπος ένας θνητός και το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας αποτελείται από σελίδες και το μελάνι σ' αυτές σχηματίζει λέξεις κι οι λέξεις αυτές διηγούνται την ιστορία ετούτου του μικρού νησιού την ώρα που αναχωρεί το πλοίο με τους τελευταίους τουρίστες και οι κάτοικοί του μένουν μόνοι να αγναντεύουν τον χειμώνα που έρχεται.

    Εκτός από τον Άρη.

    Ο Άρης δεν κατέβηκε στο λιμάνι με τους υπόλοιπους για να χαιρετίσει τις καλοκαιρινές του γνωριμίες αφού είχε ένα πιο σημαντικό θέμα να τακτοποιήσει· έπρεπε να βρει έναν τρόπο να δικαιολογήσει πως είχε χάσει την σκιά του!

    Είδατε; Σας το είπα πως δεν είναι μια ιστορία συνηθισμένη και τύψη καμιά δεν έχω, ότι κι αν πρόκειται να συμβεί.

  • Δώρο

    Σιχαίνομαι τα δώρα.

    Δεν φταίει η ηλικία μου, δεν είναι μια παραξενιά απ' αυτές που αποκτά κανείς μεγαλώνοντας, ούτε το επάγγελμά μου ή η οικογενειακή μου κατάσταση. Ξέρω πολλούς παντρεμένους που πνίγονται στην ρουτίνα του γραφείου και των υποχρεώσεων και — ίσως ακριβώς γι' αυτούς τους λόγους— καλοδέχονται τα δώρα και κάθε είδους έκπληξη που σπάει την μονοτονία.

    Όχι.

    Αντιπαθώ τα δώρα γιατί άλλο δεν είναι παρά μια μορφή συμβολαίου. Κάποιος δίνει κάτι, περιμένοντας κάποια ανταπόδοση. Έπειτα εγώ θέλω να φτιάχνω μόνος μου τα δώρα μου, να είναι πιο προσωπικά, επομένως καταλήγω να δουλεύω για κάτι που δεν το ζήτησα εξ’ αρχής. Να, κάτι άγνωστοι μου κάνανε δώρο ένα βιβλίο τις προάλλες κι αμέσως σκέφτηκα πως θα 'πρεπε να τους το ανταποδώσω. Κι αφού ολόκληρο βιβλίο δεν προλαβαίνω να γράψω, θα πρέπει να σκαρφιστώ τουλάχιστον ένα διήγημα.

  • Μπουρμπουλήθρες

    Είμαι μαθηματικός, όχι κάποιος που εργάζεται απλά ως ένας τέτοιος επιστήμονας, αλλά ένας παθιασμένος εραστής των αριθμών, των συναρτήσεων και των λογικών συμπερασμάτων. Είμαι πεπεισμένος πως ότι μου συμβαίνει είναι αποκλειστικά το άθροισμα των επιλογών μου. Δεν αφήνω χώρους κενούς να περιφέρονται όσα δεν μπορούν να αιτιολογηθούν επακριβώς και το ίδιο κάνω και στους ανθρώπους που συναντώ. Έχω τρείς φίλους. Αν ήθελα να έχω τέσσερεις, θα έπρεπε να αλλάξω το σύστημα αξιολόγησής μου ή να είμαι εξωφρενικά τυχερός. Η λέξη "εξωφρενικά" ορίζεται ως μια πιθανότητα στις 12.000, δεδομένου του ρυθμού με τον οποίο κάνω νέες γνωριμίες, κατά μέσο όρο πάντα.

  • Ξανά

    Η Εσπεράνθα ήθελε απλά να γεννήσει. Δεν άντεχε τις επισκέψεις του συντάγματος των θειάδων, τις προκαταλήψεις που σχετίζονταν με τα ρούχα του μωρού και το φεγγάρι και όλες τις συζητήσεις που ξεκινούσαν με το “έχω ακούσει πως δεν κάνει…”. Αντιπαθούσε τους καταλόγους με τα βρεφικά είδη και μόνο κάποια παπουτσάκια της φαίνονταν χαριτωμένα. Οι φίλες της τής έλεγαν πως είναι τυχερή, πως αυτή την εμπειρία θα την θυμάται σε όλη της την ζωή, μα εκείνη αναπολούσε την ευτυχία του να κοιμάται κανείς μπρούμυτα χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνει στην τουαλέτα κάθε λίγο και λιγάκι. Την απασχολούσε αν θα αποκτούσε ραγάδες και το γεγονός πως είχε διπλασιαστεί και “έβρισκε” σε όλες τις γωνιές, όλων των επίπλων, όλων των σπιτιών.

  • Ο θάνατος του συγγραφέα

    Ο απλούστερος τρόπος για να διαπιστώσεις την ηλικία ενός συγγραφέα, είναι ο χρόνος κατά τον οποίο γράφει το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του. Όσο γερνά, τόσο νωρίτερα το γράφει. Το παραδέχομαι, έχεις δίκιο να διαμαρτύρεσαι που γενικεύω, αλλά κρίνω με βάση τον εαυτό μου· ξεκινώ τα βιβλία μου από το τέλος εδώ και τρεις έρωτες περίπου.