επανάσταση

  • Ανάσα

    Μη με ρωτάτε πως έπεσα στην λίμνη, δε θυμάμαι. Έγινε παλιά. Σε μια άλλη ζωή.
    Τώρα παλεύω να επιστρέψω.
    Στην επιφάνεια.
    Στη ζωή.
    Βλέπω το φως να απομακρύνεται. Χάνεται. Τα γαλάζια του πέπλα θυμίζουν κάτι από ποίηση. Κάθε τέλος πρέπει να έχει λίγη μέσα του. Να δικαιολογεί το διάστημα μετά την γέννηση.

  • αυτόπτης μάρτυρας

    Κουνούπι

    Δεν γνωρίζαμε την ταυτότητά ή το κίνητρο αυτού που τοποθέτησε το παιδικό φέρετρο στην πλατεία του χωριού. Δεν καταλαβαίναμε γιατί επέλεξε την δική μας πλατεία από τόσες άλλες· μα πάνω απ’ όλα δεν γνωρίζαμε τι περιείχε.

    Κι αν ήταν το αναμενόμενο;

  • Θανασάκηδες

    Τον λένε Αθανάσιο Λεκίδη, αλλά όλοι πάντα θανασάκη τον φώναζαν. Κι η αλήθεια είναι πως θανασάκης ήταν. Μια μετριότητα, ένας άνθρωπος αόρατος για τους πολλούς, ένας... θανασάκης τελοσπάντων! Ποτέ δεν ύψωσε την φωνή του, ποτέ δεν διεκδίκησε το δίκιο του, κι όταν έβλεπε κάποια αδικία γύρω του, και τον αδικημένο πάντα τον συμπονούσε – αυτό να λέγεται, έσκυβε το κεφάλι του κι έλεγε από μέσα του “Μακριά από εμάς”...

  • Κανονι-κότητα!

    Προς τον αρχισυντάκτη:Σας στέλνω την συνέντευξη για το κυριακάτικο ένθετο. Ξεπεράσαμε λίγο τις 2000 λέξεις, αλλά ο κος Ενασαποσάς, ο εφευρέτης του διάσημου αναψυκτικού ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ® αποδείχτηκε λίγο πολυλογάς. Έχω κάποια κενά σε παρενθέσεις αλλά έπρεπε να προλάβω το deadline. Κρατήστε ότι επιθυμείτε, προτείνω και κάποια “χτυπήματα” με τα σύμβολα /// , εξάλλου πρόκειται για ουσιαστικά για πουμπλί, πληρωμένη εργασία δηλαδή που δεν φαίνεται όμως πως είναι πληρωμένη. Συνημμένες θα βρείτε και τρείς φωτογραφίες του κ. Ενασαποσάς οι οποίες μάλλον δεν θα είναι αρκετές και το κείμενο θα βγει “πιλάφι”. Μπορείτε ίσως να προσθέσετε φωτογραφίες του αναψυκτικού για να “σπάσει” η ροή του κειμένου.

  • Οι άνθρωποι που φοράν σελοφάν

    Δύο είναι τα πράγματα που πρέπει να γνωρίζει κανείς για αυτούς που φοράνε σελοφάν.

    Η ανάσα τους μυρίζει οινόπνευμα νοσοκομείου.

    Λένε πάντοτε ναι σε οτιδήποτε δεν ξεπερνά σε διάρκεια το μέγιστο χρονικό σημείο που μπορεί να δείξει το ρολόι τους.

  • Οι κατά συρροήν μόδιστροι

    Θα μπορούσα, προκειμένου να σας πείσω να συνεχίσετε τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής, να αναφερθώ στο επίπεδο των μαθημάτων, στον άμεσο και ζωντανό τρόπο παράδοσης του κ. Τανούδη ή στα ενθουσιώδη λόγια μου στους συναδέλφους κάθε φορά που έρχεται η Παρασκευή. Θα μπορούσα ακόμα να σας ευχαριστήσω που στους δύσκολους αυτούς καιρούς μας δίνετε την ευκαιρία να εκφραστούμε μέσα από την τέχνη αυτή που το χρόνο δεν παραδέχεται και να μιλήσω με λόγια κολακευτικά για τις ενέργειές σας που αναβαθμίζουν το όνομα του Δήμου σας όταν μιλάμε για πολιτισμό.

  • Το Γυάλινο Τσίρκο

    Ήταν πάντα απολαυστική η νύχτα μέσα στο τεράστιο γυάλινο κτίριο που φιλοξενούσε το μεγαλύτερο τσίρκο του βασιλείου, γνωστό σαν (τι έλλειψη φαντασίας αλήθεια!) “Γυάλινο Τσίρκο”. Ο κυριότερος λόγος ήταν πως την ημέρα το φως του ήλιου δημιουργούσε ένα θερμοκήπιο που βρομούσε από τον ιδρώτα των καλλιτεχνών. Έπειτα, σε ένα κτίριο με τοίχους από γυαλί, όλοι μπορούσαν να δουν τις αποτυχημένες πρόβες - άκουγες τους κουτσομπόληδες να κατακρίνουν το ένα ή το άλλο νούμερο και να λένε “μα κι αυτός να μην μπορεί να βάλει το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, σάμπως και είναι δύσκολο να περπατήσεις σε τεντωμένο σκοινί!”. Τ’ άκουγες αυτά την ώρα που έπλενες το αίμα του συναδέλφου σου από τα ρούχα σου κι αναρωτιόσουν, πως το θέαμα κάποιου που χάνει την ζωή του μπορούσε να γίνει πηγή διακέδασης για τα ανθρωπάκια με τις σίγουρες δουλειές και τις φτωχές λέξεις. Ναι, ανθρωπάκια! Ο συνάδελφός σου που γεννήθηκε νάνος είχε την καρδιά ενός γίγαντα και ο παρτενέρ σου που γεννήθηκε γίγαντας είχε την καρδιά μικρού παιδιού κι όμως οι φυσιολογικοί, μετρίου αναστήματος θεατές γεννήθηκαν χωρίς καθόλου καρδιά! Γι’ αυτό οι λέξεις τους ήταν φτωχές. Γιατί δεν είχαν αισθήματα να περιγράψουν!