αντιπολεμικό

  • Μισός ήλιος

    Για εκείνον το ποδήλατο δεν ήταν επιλογή τον καιρό εκείνο. Ανάγκη ήταν.

    Γιατί χρήματα δεν είχε, ούτε ταυτότητα για να πιστοποιήσει την ύπαρξή του. Ακόμα όμως κι αν κατάφερνε να τρυπώσει σε ένα βαγόνι, ήταν τόσα πολλά τα μπλόκα που δεν θα κατάφερνε σίγουρα να φτάσει στον προορισμό του. Οι φήμες λέγανε πως μέχρι και τρείς μέρες έκανε το τρένο από τον βορρά για την Αθήνα, λόγω των συχνών στάσεων και των ελέγχων. Για μια απόσταση που άλλοτε έκανε σε 12 ώρες.

  • Οι καμπάνες

    Άκουγε μονάχα τον ήχο της αλυσίδας του ποδηλάτου του. Στάθηκε και το ακούμπησε στον τοίχο. Στην συνέχεια πρόβαλε προσεκτικά το κεφάλι του πίσω από τον φαγωμένο από τις ριπές των όπλων, τοίχο. Ο δρόμος ήταν άδειος από κόσμο, γεμάτος, από πέτρες και τούβλα. Μια πλαστική σακούλα περιφερόταν με έναν αργό κυκλικό ρυθμό. Ο αέρας μύριζε όπως κάθε πρωινό, μπαρούτι και καμένο πλαστικό.

  • Οι μεταξωτές κάλτσες

    Δεν μπορούσα να τραβήξω το βλέμμα μου από τα πόδια της που 'ταν τυλιγμένα στις μεταξωτές κάλτσες, τις τόσο ντελικάτες και θηλυκές. Ο ανοιξιάτικος ήλιος τόνιζε τις καμπύλες τους και το μονότονο μουρμουρητό από τις ράγες έκανε την ατμόσφαιρα στο κουπέ ανυπόφορα ονειρική. 

    Ήταν μια άγνωστη φυσικά, όπως ήμουν κι εγώ, ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν, ελεύθερος, κάποιος που θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε οτιδήποτε ποθούσε εκείνη, προκειμένου να την κατακτήσει.

  • Όταν σωπάσαν τα πουλιά

    Είχε φανταστεί πολλές φορές τον θάνατό του, όπως κάθε στρατιώτης πριν ακόμα φύγει για το μέτωπο. Αλλά ο Φραντσέσκο δεν περίμενε πως θα τον έβρισκε εκεί, σ' εκείνο το χωράφι, μόνο, αν εξαιρέσει κανείς τον φονιά του φυσικά. Έναν στρατιώτη που είχε, τι ειρωνία, κι εκείνος κόκκινα μαλλιά, πράγμα σπάνιο στις χώρες του νότου. Το χαρακτηριστικό αυτό τον έκανε να νιώσει μια συμπάθεια για τον στρατιώτη, σαν να ήταν η οικογένειά του, ένας μακρινός του ξάδερφος ή ένας χαμένος αδερφός. Το 'ξερε λοιπόν, έτσι όπως ο ένας σημάδευε τον άλλο, ακίνητοι κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο του μεσημεριού, πως δεν θα πατούσε πρώτος εκείνος την σκανδάλη· καταλάβαινε πως επρόκειτο να πεθάνει. Αν μονάχα ήταν νύχτα ή αν ο κοκκινομάλλης στρατιώτης αυτός ήταν ένας μακρινός στρατιώτης του αντίπαλου στρατού, δεν θα δίσταζε. Μα τώρα απλά αναρωτιόταν μπας κι είναι αλήθεια όσα λένε για την στιγμή του θανάτου, πως βλέπεις δηλαδή όλη σου την ζωή να περνά μπροστά απ' τα μάτια σου.