χιούμορ

  • Ακούς εκεί ποδήλατο!

    18 Δεκεμβρίου

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο

    Τελικά αυτοί οι μεγάλοι δεν πάνε καθόλου καλά... Στο λέω αγαπημένο μου ημερολόγιο, καθόλου καλά... “Τι θέλεις για τα Χριστούγεννα, Γιωργάκη;” με ρώτησε ο πατέρας μου. “Να γράψουμε γράμμα στον Άγιο Βασίλη, να στο φέρει...” Ε, έπιασα εγώ και του έγραψα...

  • Από τον Τσίχλα στην Μπουρίτα με αγάπη

    Αγαπημένη μου Μπουρίτα,

    Είμαι ο Τσίχλας από το Σύνταγμα, στην Αθήνα. Θυμάσαι που είχαμε γνωριστεί πέρσι το καλοκαίρι, όταν είχες έρθει με το αφεντικό σου διακοπές στην Ελλάδα; Τότε που είχε πάει να σε πατήσει ένα τζιπ στο πεζόδρομο, κι εσύ τρομαγμένη πετάχτηκες στην άλλη πλευρά όπου πήγε να σε πατήσει ένα μηχανάκι και τότε εγώ όρμησα στο μηχανάκι και το έκανα να αλλάξει πορεία και παραλίγο να συγκρουστεί με ένα άλλο διερχόμενο τζιπ; Σε θυμάμαι ακόμα τρομαγμένη, με την ουρά σου να τρέμει και τ αυτάκια σου κατεβασμένα, που μου γαύγιζες με αυτή την ισπανική - τόσο σέξυ - προφορά σου "Έχετε τους πιο παράξενους πεζόδρομους σε όλη την Ευρώπη"…

  • Γκότζι

    Δύο παλιοί συμμαθητές συναντιούνται τυχαία μετά από χρόνια σε μια καφετέρια στο κέντρο της πόλης, θυμούνται τα παλιά και συζητούν για όσα καταφέρανε από την εποχή του σχολείου, μέχρι που φτάνουνε στο σήμερα. Στο σημείο αυτό μπαίνουμε κι εμείς στην καφετέρια (αφού πρώτα χαιδέψουμε το κεφάλι ενός γατούλη που γουργουρίζει ανυπόμονα στην πόρτα) και στήνουμε διακριτικά αυτί.

    Αυτά είναι τα λεγόμενά τους.

  • Δώρο

    Σιχαίνομαι τα δώρα.

    Δεν φταίει η ηλικία μου, δεν είναι μια παραξενιά απ' αυτές που αποκτά κανείς μεγαλώνοντας, ούτε το επάγγελμά μου ή η οικογενειακή μου κατάσταση. Ξέρω πολλούς παντρεμένους που πνίγονται στην ρουτίνα του γραφείου και των υποχρεώσεων και — ίσως ακριβώς γι' αυτούς τους λόγους— καλοδέχονται τα δώρα και κάθε είδους έκπληξη που σπάει την μονοτονία.

    Όχι.

    Αντιπαθώ τα δώρα γιατί άλλο δεν είναι παρά μια μορφή συμβολαίου. Κάποιος δίνει κάτι, περιμένοντας κάποια ανταπόδοση. Έπειτα εγώ θέλω να φτιάχνω μόνος μου τα δώρα μου, να είναι πιο προσωπικά, επομένως καταλήγω να δουλεύω για κάτι που δεν το ζήτησα εξ’ αρχής. Να, κάτι άγνωστοι μου κάνανε δώρο ένα βιβλίο τις προάλλες κι αμέσως σκέφτηκα πως θα 'πρεπε να τους το ανταποδώσω. Κι αφού ολόκληρο βιβλίο δεν προλαβαίνω να γράψω, θα πρέπει να σκαρφιστώ τουλάχιστον ένα διήγημα.

  • Εταιρεία Ιπτάμενων Χριστουγεννιάτικων Πλασμάτων

    - Δεν με ενδιαφέρει, φώναζε ο Άγιος Βασίλης, κατακόκκινος από τον θυμό του. Τι πάει να πεί αυξήθηκε ο ΦΠΑ και τι με νοιάζει εμένα πόσο πάει το πετρέλαιο;

    - Κύ-Κύριε άγιε μου, τον διέκοψε ο Φρανκ το ξωτικό, θα πα-πάθετε τίποτα, μα ε-ε-έχετε δει τα ποσοστά της χο-χοληστερίνης σας; Αμ δεν κάνεις κι εσύ κράτει άγιε μου, μια α-α-αποθήκη μπουγάτσες τον μήνα κα-κα.. κα- καθαρίζεις στην καθισιά σου...

  • Η ιστορία του αυτοτσούλητου

    Ο Αδάμ ένιωθε μεγάλη μοναξιά εκείνον τον καιρό. Τι ο Θεός του πήγαινε όλα τα ζώα για να παίξει, τι του έφτιαχνε ουράνια τόξα, τι γέμιζε τον τόπο με ευωδιές, τίποτα...

    Ο Αδάμ ήταν μόνος του.

    Ο Θεός φυσικά ήξερε τι χρειαζόταν ο Αδάμ, ένας Θεός ξέρει τα πάντα εξάλλου, αλλά δίσταζε να δημιουργήσει την γυναίκα. Ήταν και διορατικός πως να το κάνουμε, ήξερε ήδη την ιστορία με το φίδι και τον απαγορευμένο καρπό και προσπαθούσε να το καθυστερήσει όσο μπορούσε. Έτσι έσπαγε το κεφάλι του να δει τι να του φτιάξει για να σκοτώνει την ανία του...

  • Η σκουριασμένη γυναίκα με το χρυσό κοντέρ

    Ονομάζομαι Θύμιος Λάντρος και είμαι κλέφτης.

    Ένας εξαιρετικός, ένας απίθανος κλέφτης! Με αρχές παρόλα αυτά.

  • Θανασάκηδες

    Τον λένε Αθανάσιο Λεκίδη, αλλά όλοι πάντα θανασάκη τον φώναζαν. Κι η αλήθεια είναι πως θανασάκης ήταν. Μια μετριότητα, ένας άνθρωπος αόρατος για τους πολλούς, ένας... θανασάκης τελοσπάντων! Ποτέ δεν ύψωσε την φωνή του, ποτέ δεν διεκδίκησε το δίκιο του, κι όταν έβλεπε κάποια αδικία γύρω του, και τον αδικημένο πάντα τον συμπονούσε – αυτό να λέγεται, έσκυβε το κεφάλι του κι έλεγε από μέσα του “Μακριά από εμάς”...

  • Οι πολύχρωμες μπότες

    Μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι, μπορούσες να δεις ότι όλοι φορούσαν αυτές τις καινούργιες πολύχρωμες μπότες, που ήταν πολύ της μόδας, αλήθεια! Δερμάτινες, πλαστικές ακόμα και ξύλινες, με ρίγες ή πουά, με σχεδιάκια κάθε λογής, διακοσμημένες με χνουδωτές μπάλες ή με πολύχρωμα φτερά ή ακόμα και με κοσμήματα και μεταλλικά σχεδιάκια... Κίτρινες, κόκκινες, πράσινες, πορτοκαλί, με τους πιο τρελούς συνδυασμούς χρωμάτων, πουθενά δεν έβλεπες γκρίζες ή καφέ, παρά φανταχτερά γουνάκια και κουδουνάκια για να κάνουν θόρυβο, λαμπάκια για να κάνουν αίσθηση τη νύχτα...

  • Παντελής Φυσφιρίγγος

    Τα παιδικά χρόνια

    Ο Φυσφιρίγγος γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Ιανουαρίου του 1980. Οι γονείς του ήταν ακροβάτες, μία τέχνη για την οποία ο Φ. έδειξε την αποστροφή του από μικρός, θεωρώντας απαράδεκτο το να ιδρώνει κανείς κατά την εργασία του [1].

    Ο Φ. δείχνει από μικρός την ικανότητά του στην ζωγραφική. Σε ηλικία μόλις 5 ετών φτιάχνει το πρώτο του έργο με την ονομασία “Μαμά κοίτα, 'κόνη” στο οποίο απεικονίζεται μια μικροσκοπική μαύρη κουκκίδα σε κενό καμβά (ξυλομπογιά, 21x29.7 εκ. Εθνική Πινακοθήκη). Πριν ακόμα φτάσει στην ηλικία των 10 ετών, τα έργα του εκτίθενται σε μια σκηνή του Straordinario, του τσίρκο στο οποίο εργαζόταν η οικογένειά του. Καθώς το Straordinario περιοδεύει στην Ευρώπη, η φήμη του μικρού Φ. εξαπλώνεται κι είναι θέμα χρόνου να περάσει τον Ατλαντικό. Το 1992 γίνεται εξώφυλλο στο New Yorker με τον τίτλο “Ένας μικροσκοπικός θαυματοποιός - Πως ένα δωδεκάχρονο αγόρι αλλάζει την πορεία της τέχνης”. Οι γονείς του αποφασίζουν να τον γράψουν στην ΑΣΚΤ του Μιλάνο, όπου αποφοιτά σε ηλικία μόλις 15 ετών. Φιλοτεχνεί το (διάσημο σήμερα) “λάμπα αναμμένη και γύρω σκοτάδι” όπου απεικονίζεται μια μεγάλη λευκή βούλα σε μαύρο καμβά (ελαιογραφία, 12x12 εκ., Λούβρο).  

  • Το δικό μου τοτέμ!

    Τα παιδικά χρόνια ενός εκκολαπτόμενου μάγου

    Από μικρό παιδί ήθελα να γίνω μάγος. Μάλιστα. Ο καθένας έχει ένα - δυο ντουζίνες όνειρα για την ζωή του, εγώ ήθελα μονάχα να κάνω πράγματα που θα αλλάζουν τον κόσμο γύρω μου, αυτό και τίποτα άλλο!