Το Παιχνίδι

Όταν με πλησίασαν για πρώτη φορά νόμιζα πως ήθελαν να κοροϊδέψουν έναν κακομοίρη, σαν τους πιτσιρικάδες που μου πετούσαν άδεια μπουκάλια πριν εξαφανιστούν στη νύχτα. Πως να πιστέψω πως πέντε καλοντυμένοι μεσήλικες μου πρότειναν να με κάνουν το μοναδικό τους κληρονόμο αν σκότωνα τυχαία έναν απ' αυτούς; Τους είχα ήδη στείλει στον διάολο όταν ο πιο ψηλός έβγαλε μια δεσμίδα χαρτονομίσματα και μου ‘πε πως θα ήταν δικά μου αν άκουγα χωρίς να τους διακόψω, αν απλά τους έδινα δέκα λεπτά από τον χρόνο μου -εγώ που από χρόνο ήμουν πλούσιος.

Περισσότερα...

Δώρο

Σιχαίνομαι τα δώρα.

Δεν φταίει η ηλικία μου, δεν είναι μια παραξενιά απ' αυτές που αποκτά κανείς μεγαλώνοντας, ούτε το επάγγελμά μου ή η οικογενειακή μου κατάσταση. Ξέρω πολλούς παντρεμένους που πνίγονται στην ρουτίνα του γραφείου και των υποχρεώσεων και — ίσως ακριβώς γι' αυτούς τους λόγους— καλοδέχονται τα δώρα και κάθε είδους έκπληξη που σπάει την μονοτονία.

Όχι.

Αντιπαθώ τα δώρα γιατί άλλο δεν είναι παρά μια μορφή συμβολαίου. Κάποιος δίνει κάτι, περιμένοντας κάποια ανταπόδοση. Έπειτα εγώ θέλω να φτιάχνω μόνος μου τα δώρα μου, να είναι πιο προσωπικά, επομένως καταλήγω να δουλεύω για κάτι που δεν το ζήτησα εξ’ αρχής. Να, κάτι άγνωστοι μου κάνανε δώρο ένα βιβλίο τις προάλλες κι αμέσως σκέφτηκα πως θα 'πρεπε να τους το ανταποδώσω. Κι αφού ολόκληρο βιβλίο δεν προλαβαίνω να γράψω, θα πρέπει να σκαρφιστώ τουλάχιστον ένα διήγημα.

Περισσότερα...

Το σφύριγμα

Είμασταν όλοι εκεί, καθισμένοι γύρω από εκείνη που συστήθηκε απλά ως Μ. και τίποτ' άλλο δεν αποκάλυψε για τον εαυτό της. Έτσι η ζωή μας απέκτησε ένα μυστήριο και μαζί ένα νόημα και μια αίσθηση περιπέτειας, για δεκαετίες ξεχασμένη. Εντάξει, παραδέχομαι πως η λέξη “ζωή” είναι ελαφρώς τραβηγμένη όταν κανείς αναφέρεται στον χρόνο των νεκρών, αλλά αν μας κοίταζε κάποιος ταξιδιώτης των άστρων εκείνο τον καιρό, σίγουρα θα μας θεωρούσε σχεδόν ζωντανούς.

Περισσότερα...

Απολογία

Αφού ήδη ακούσατε τις μαρτυρίες των τρίτων, αυτών δηλαδή που έχουν την λιγότερη σημασία, ήρθε η ώρα ν' ακούσετε κι εμένα. Δεν σας ζητώ να με δικαιολογήσετε ή έστω να νιώσετε κάποια συμπάθεια, δεν με απασχολεί κάτι τέτοιο. Διψώ να σας διηγηθώ τα γεγονότα για έναν και μόνο λόγο.

Για να τα ξαναζήσω.

Περισσότερα...

Τα πληγωμένα γόνατα

Δεν ξεκίνησε διαφορετικά η μέρα εκείνη. Δεν άλλαξε τίποτα γι’ αυτούς που περίμεναν στο μετρό ή στο ντύσιμο της σερβιτόρας στο απέναντι καφέ. Και τι εγωιστής που θα ‘μουν αν ζητούσα κάτι τέτοιο, απλά και μόνο επειδή πέθανα εγώ ν' αλλάξει λέει ο κόσμος. 

Ήταν απλά Δευτέρα.

Περισσότερα...