Θανασάκηδες

Τον λένε Αθανάσιο Λεκίδη, αλλά όλοι πάντα θανασάκη τον φώναζαν. Κι η αλήθεια είναι πως θανασάκης ήταν. Μια μετριότητα, ένας άνθρωπος αόρατος για τους πολλούς, ένας... θανασάκης τελοσπάντων! Ποτέ δεν ύψωσε την φωνή του, ποτέ δεν διεκδίκησε το δίκιο του, κι όταν έβλεπε κάποια αδικία γύρω του, και τον αδικημένο πάντα τον συμπονούσε – αυτό να λέγεται, έσκυβε το κεφάλι του κι έλεγε από μέσα του “Μακριά από εμάς”...

 

Γεννήθηκε σε μια ανώνυμη συνοικία όπως αρμόζει σε έναν οποιονδήποτε θανασάκη, με μικρό το θ. 

Στο σχολείο τον βάζαν πάντοτε δίπλα στους πιο ζωηρούς, γιατί ο θανασάκης ήταν πάντοτε σιωπηλός κι έτσι κι οι πιο ζωηροί ακόμα βαριόντουσαν και τον άφηναν στην ησυχία του. Και την εκτιμούσε την ησυχία ο θανασάκης, αφάνταστα την εκτιμούσε! 

Το πανεπιστήμιο το τελείωσε με τα χίλια ζόρια που λένε, όχι γιατί δεν ήταν καλός κι επιμελής, αλλά γιατί βοηθούσε πάντα τους άλλους φοιτητές και χρόνος δεν του έμενε για να μελετήσει τα δικά του. Κι εξετάσεις έδινε μονάχα όταν ήταν σίγουρος πως ήταν προετοιμασμένος στην εντέλεια. Με άριστα το πήρε το πτυχίο του, μάλιστα, αλλά και πάλι θανασάκης ήταν...

Στον στρατό -ειδικότητα γραφέας- δεν είχε μέσο κι όλη την θητεία του, από σύνορα σε σύνορα την πέρασε. Τρίτο νούμερο σκοπιά και τρίψιμο ταψιών και στο καπάκι ξενύχτης στο γραφείο, να οργανώνει το χάος. Κι όταν του τρώγανε την έξοδο και του καθυστερούσαν την άδεια, και πάλι θανασάκης έμενε κι έλεγε “αμάν πια να περάσει ο καιρός, να τελειώνει το μαρτύριο...”
Στρατιώτης άριστος ο θανασάκης.

Και να σου που τελείωσε η στρατιωτική θητεία κι άρχισε μια άλλη, δίχως ημερομηνία λήξης. Ο θανασάκης βγήκε στην ζωή, στην ζούγκλα σα να λέμε, κι έψαχνε να βρει δουλειά, και δωσ' του 12 και 14 ώρες στο γραφείο για έναν βασικό μισθό δίχως ασφάλιση. Και στην ζωή γραφέας ήταν κι αυτό το δίπλωμα του πανεπιστημίου σκονιζόταν στον τοίχο. Ποτέ δεν διεκδίκησε ο θανασάκης τίποτα, δεν φώναξε, δεν θύμωσε, παρά μονάχα μέσα του κι όταν έγραφε...

Α!, μεγάλη ιστορία αυτή με το γράψιμο, η μεγάλη του αγάπη! Διηγήματα μυθιστορήματα, ποιήματα, γλώσσα φλεγόμενη και λέξεις που θαρρείς και θα έσκιζαν το χαρτί. Αυτά όμως μόνο τότε, όταν έγραφε. Και ποτέ του δεν εξέδωσε, θανασάκης βλέπετε, ντρεπόταν την ψυχή του έτσι να την δώσει στον έμπορα – εκδότη που θα του έβαζε περικοκλάδες για να την πουλήσει και θα του έλεγε με την ανάσα που βρομούσε ουίσκι στις 10 το πρωί: Βάλε και λίγο σεξ, καλό είναι βρε θανασάκη, αλλά ποιος θα το πάρει έτσι, χωρίς σεξ... 

Πάντα και μόνο θανασάκης, ο θανασάκης...

Μια μέρα, άκουσε στο ραδιόφωνο πως θα του παίρνανε λέει τον 14ο μισθό και θα του παίρνανε και το δώρο των Χριστουγέννων γιατί κάποιοι πολιτικοί ληστέψανε το κράτος και επειδή οι πολιτικοί όπως και όλοι αυτοί οι κρατικοί μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, θα τα παίρνανε τα λεφτά από τους θανασάκηδες. Ο θανασάκης ήδη δύσκολα τα έβγαζε πέρα, που να του τα πάρουν κι αυτά, τι θα του έμενε πια; Κι ήταν αυτή η είδηση θαρρείς και ράγισε την λογική του, μαζί και η μοναξιά και η αποξένωση και που στην ζωή του δεν άκουσε ποτέ του ένα “μπράβο”...

Τρελάθηκε ο καημένος. Ξύπνησε το πρωί κι είδε δυο μορφές στο δωματιάκι του, δύο αστυνομικούς λέει με στολή στρατιωτικού και πρόσωπα δημοσιογράφων, όπως τα τέρατα των αρχαίων που ήταν μισά από ένα ζώο και μισά από ένα άλλο... Τα κοίταξε καλά τα τέρατα ο θανασάκης προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως δεν είναι πραγματικά εκεί. Με το που σηκώθηκε όμως από το κρεβάτι, πριν προλάβει να βγάλει τις πιτζάμες του, το τέρας στα αριστερά του βροντοφώναξε:

Αρ.: Παρουσιάσου άνθρωπε!

και το άλλο στα δεξιά, με παρόμοια σκληρή φωνή, τον διέταξε:

Δεξ.: Πες το όνομά σου!

Τρομαγμένος ο θανασάκης, με τρεμάμενη φωνή είπε:

θ.: Με λένε θανασάκη, θανασάκη Λεκίδη...

Αρ.: Και γιατί δεν ακολουθείς τους νόμους θανασάκη Λεκίδη;

θ. (γυρνώντας αριστερά): Όχι, όχι, ε- εγώ τους νόμους, εγώ τους νόμους πάντοτε...

Δεξ.: Τους λάθος νόμους ακολουθείς.

θ. (γυρνώντας δεξιά): Μα, μα... εγώ δεν έκλεψα ποτέ, και ψέμματα, α πα πα, ψέματα δεν είπα και όσο για τιμιότητα θέλω να ξέρετε πως...

Αρ.: Τηλεόραση βλέπεις; 

θ. (γυρνώντας αριστερά): Όχι... αλλά, δηλαδή, αν έχει κανένα αγώνα... είμαι και λίγο φίλαθλος βλέπετε...

Δεξ: Πολύ να βλέπεις!

Αρ: Και να δοξάζεις τον πρόεδρο! Αυτός έβαλε τόσα λεφτά...

Δεξ: Χωρίς αυτόν τι θα έκανε η ομάδα στο πρωτάθλημα; 

Αρ: Και τι νόημα θα είχε η ζωή σου;

Δεξ: Θα κέρδιζες ποτέ σε κάτι;

Αρ: Θα χάνεις πέντε μέρες στη σειρά...

Δεξ: ... αλλά τις Κυριακές θα είσαι βασιλιάς!

Αρ + Δεξ: Ποδόσφαιρο να βλέπεις! Να είσαι φανατικός!

θ.: Μάλιστα, μην μου εκνευρίζεστε μόνο, ξέρετε, δεν τις μπορώ τις φωνές, ποδόσφαιρο, μάλιστα....

Δεξ.: Ειδήσεις βλέπεις; 

θ. (γυρνώντας δεξιά): Όχι... ειδήσεις δεν βλέπω... Εφημερίδα όμως ναι, α!, διαβάζω τις Κυριακές μονάχα δηλαδή, ενημερώνομαι... Α- α- αλλά ποιος νόμος...

Κι έτσι συνεχίστηκε η συζήτηση με τα δύο αυτά τέρατα κι ο καημένος ο θανασάκης μια γυρνούσε αριστερά και μια δεξιά με τις πιτζάμες του να μπλέκονται στις παντούφλες του, και πάντα μα πάντα στεκόταν προσοχή όταν του μιλούσαν...

Αρ.: Τηλεόραση να βλέπεις. Από εκεί να ενημερώνεσαι. Και να κάνεις πάντα ότι σου λένε!

θ.: Ναι, ναι, πάνω σ' αυτό... Εγώ πάντα ότι μου λένε...

Δεξ.: Στην τηλεόραση τα λένε καλύτερα! Πως θα νιώσεις την κρίση; Διαβάζοντας απλώς μια εφημερίδα; 

θ.: Μα, μα... η κρίση... την νιώθω εγώ... ου... κρίση λέει... τώωρα κρίση...

Αρ.: Τηλεόραση να βλέπεις. Πως ξέρεις τι είναι μια κρίση, αν δεν νιώσεις τον πανικό; 

Δεξ.: Τον τρόμο; 

Αρ.: Αν δεν ακούσεις τι τραβάνε οι άνθρωποι κάθε μέρα!

θ.: Ναι, μα... εγώ τον πανικό ξέρετε, ε- ε- έχουμε καλές σχέσεις, μια φορά την ημέρα τουλάχιστον με επισκέπτεται, παράπονο δεν έχω... Κι αν δεν έρθει για λίγο καιρό, την πρώτη του μήνα που πρέπει να δώσω το νοίκι, εκεί να δείτε πανικός... Ου! Που έρχεται η κυρα Χρυσούλα και τρέμουν οι σκάλες κι εγώ κρύβομαι πίσω από την πόρτα... Τι να σας λέω... Πανικός! Μα με τον πανικό είμαστε φίλοι... Πολύ καλοί... Πανικός λέει...

Αρ. + Δεξ.: Τηλεόραση να βλέπεις!

θ.: Μάλιστα... τ- τ- τηλεόραση θα βλέπω...

Αρ.: Που διασκεδάζεις τα βράδια; 

Δεξ.: Που βγαίνεις;

θ.: Α, όοοοοχι.... ξέρετε εγώ δεν βγαίνω... Ε, λίγο τα οικονομικά μου, λίγο που δεν έχω και παρέα, λίγο που η μουσική που μου αρέσει....

Αρ. + Δεξ.: ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

θ.: Είπα κάτι κακό ε; 

Δεξ.: Η μουσική είναι μία! Είναι αυτή που παίζουν όλα τα ραδιόφωνα!

Αρ.: Είναι αυτή που παίζουν όλες οι τηλεοράσεις!

θ.: Ναι, αλλά ο στίχος....

Αρ.: Ο στίχος βρε ηλίθιε είναι διακοσμητικός!

Δεξ.: Τι ζώον! Να ακούει μουσική και να σκέφτεται τους στίχους!

Αρ.: Να ακούς την μουσική που ακούνε όλοι! 

Δεξ.: Και να τραγουδάς μαζί τους! 

Αρ. + Δεξ.: Στον ρυθμό!

Δεξ.: Μην χαλάς τον ρυθμό!

Αρ.: Να κουνάς τα πόδια σου στον ρυθμό...

Δεξ.: Χτύπα παλαμάκια στον ρυθμό!

Αρ. + Δεξ.: Την δική μας μουσική να ακούς! Την μουσική δίχως λόγια! Και να χορεύεις στον ρυθμό!

θ.: Μάλιστα... Θα ακούω την μουσική δίχως λόγια.... ο- ότι πείτε...

Δεξ.: Τον σταυρό σου τον κάνεις; 

Αρ.: Στην εκκλησία πιστεύεις;

θ.: Α, ε, να... Εγώ πιστεύω πως ο θεός...

Δεξ.: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ;

θ.: Α, με τρομάξατε... Είσαστε λίγο άγριος εσείς στα δεξιά...

Αρ.: Ο θεός δεν ερμηνεύεται όπως θέλει ο καθένας....

θ.: Εσείς πιο γλυκά τα λέτε...

Δεξ.: Η εκκλησία θα σου πει τι να πιστεύεις!

θ.: Μάλιστα!

Αρ.: Η εκκλησία είναι ο θεματοφύλακας των αξιών μας!

θ.: Ότι πείτε εσείς!

Δεξ.: Η εκκλησία συντηρεί την άγνοια!

θ.: Σε εσάς δεν χαλάω χατήρι, μην μου αγριεύεστε, δεν μπορώ τις φωνές, έχω κι έναν πονοκέφαλο ξέρετε...

Αρ.: Δίχως αυτή,  η άγνοια θα μειωνόταν!

Δεξ.: Κι ο κόσμος θα αντίκριζε έναν άλλο κόσμο...

Αρ.: Διαφορετικό!

Δεξ.: Έναν κόσμο χωρίς θεό...

Αρ.: Κι επομένως χωρίς διάολο!

Δεξ.: ΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΟΛΟ ΚΑΙ ΑΓΝΟΙΑ;

θ.: Εεε, κακός να υποθέσω; Αλλά πολύ μου τσαντίζεστε εσείς στα δεξιά, θα μου πάθετε τίποτα, κι είναι ωραίο πράγμα η ησυχία ξέρετε...

Αρ.: Στον θεό να πιστεύεις! Και σε ότι σε προστάζει να γονατίζεις να πιστεύεις!

Δεξ.: Κάνε τον σταυρό σου ρε!

θ. (κάνοντας τον σταυρό του τρομαγμένος): Μάλιστα, μάλιστα, τον σταυρό μου...

Αρ. + Δεξ.: Στον θεό να πιστεύεις, και σε ότι είναι δόγμα να πιστεύεις!

Αρ.: Τι θες να κάνεις στο μέλλον;

θ.: Α, εδώ σας έχω. Εγώ δεν έχω φιλοδοξίες! Μάλιστα, μάλιστα... Καμιά! Θέλω να δουλεύω και να ζω με η-ρε-μία! Μάλιστα, ναι, ναι! Με ηρεμία! Μπράβο μου, ε; 

Δεξ.: Τι λες ρε ζώον!

Αρ.: Τι λες ρε βλάκα!

θ.: Με μπερδέψατε... Ο κύριος ο αριστερά δηλαδή, εσείς μην μου στεναχωριέστε, εσείς τα λέτε υπέροχα...

Αρ.: ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ ΡΕ!

θ.: Α, να κι εσείς που φωνάζετε! Κι ότι έλεγα τι καλά που είμασταν έτσι παρεούλα και πως μοιάζουμε εμείς οι δυο, έτσι ήρεμοι, ήρεμοι, ωραίο πράγμα η ηρεμία...

Δεξ.: Να έχεις ήρωες! Να έχεις πρότυπα!

Αρ.: Τα σωστά πρότυπα!

θ.: Κοιτάξτε, πρότυπα έχω...

Δεξ.: Μπράβο θανασάκη!

θ.: Είδατε τι γλυκός που γίνεστε όταν θέλετε κι εσείς... Κι εγώ που σας παρεξήγησα, σας πέρασα για έναν από αυτούς τους φωνακλάδες εκεί πέρα, που φωνάζουν, φωνάζουν...

Δεξ.: ΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΡΕ!

θ. (κάνοντας τον σταυρό του): Νάτα μας πάλι... Κι ότι έλεγα...

Αρ.: Συγκεντρώσου! Τι πρότυπα έχεις δηλαδή; 

θ.: Να, κοιτάξτε. Όταν ήμουν μικρός διάβαζα πολύ. Κι ήθελα να γίνω σαν τον Ιούλιο Βερν. Και μετά που διάβαζα ιστορία, ήθελα να γίνω σαν τον Σπάρτακο. Μεγαλώνοντας βέβαια διάβασα Ηράκλειτο και ήθελα...

Δεξ.: Καταρχήν να μην διαβάζεις!

Αρ.: Το διάβασμα χαλά τα μάτια!

Δεξ.: Ότι θέλεις να το βλέπεις στην τηλεόραση!

Αρ.: Για να έχεις τα σωστά πρότυπα!

Δεξ.: Να γίνεις ας πούμε... τραγουδιστής...

θ.: Ω, κύριε, ξέρετε, στο μπάνιο μου τραγουδούσα καμιά φορά, αλλά η κυρία απέναντι μου πετούσε από τον ακάλυπτο γλάστρες, συνοδευόμενες από αυτό το “σκάσε ζώον”. Ε, μετά ντρεπόμουν γιατί γελούσαν οι γείτονες κι έτσι...

Αρ.: Να τραγουδάς γυμνός τότε!

θ.: Ιιιι, έτσι, γυμνός, μπροστά σε κόσμο;

Αρ. + Δεξ.: Να έχεις τα δικά μας πρότυπα!

Δεξ.: Να έχεις τα σωστά πρότυπα! Να γίνεις δημοσιογράφος!

θ.: Μπα καλέ μου κύριε δεξιέ, που μου είσαστε και ευέξαπτος, που να βρω το θάρρος να γράψω... 

Δεξ.: ΘΑΡΡΟΣ; ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ;

θ. (κάνοντας τον σταυρό του, από συνήθεια): Μάλιστα, κι ότι μου είχατε ηρεμήσει, δεν χρειάζεται θάρρος, ότι πείτε εσείς... Αλλά τι θα γράφω;

Αρ.: Την ερωτική ζωή της κάθε τραγουδιάρας!

θ.: Α, πα πα! Τέτοια πράγματα εγώ... Ιιιιιι, τι λέει...

Δεξ.: Ρε συ θανασάκη, σεξ κάνεις ρε; 

θ. (ντροπιασμένα): Μα τι λέτε τώρα....

Αρ.: Πες βρε, μεταξύ μας... Σεξ κάνεις ή...

θ.: Μα έλα τώρα βρε κι εσύ, τι ρωτάς, α πα πα...

Δεξ.: Ρε θανασάκη, και χαζός και μαλάκας; 

θ.: Με φέρνετε σε δύσκολη θέση, τολμώ - όχι φανατικά αλλά μια φορά τολμώ - να πω πως με προσβάλλετε...

Αρ. + Δεξ.: Να γαμάς!

Δεξ.: Να πας με πολλές!

Αρ.: Κι ακόμα πιο πολλές!

Δεξ.: Και μετά να το λες στους φίλους σου!

θ.: Α, πα πα, τι, να τα συζητάω αυτά τα πράγματα με τρίτους; Εγώ μόνο με την Μαριγούλα μου έχω πάει, αγαπιόμασταν, αλλά με άφησε για έναν ισπανό χορευτή, ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί...

Αρ.: Να πας με πολλές!

Δεξ.: Κι ακόμα πιο πολλές! Κι όταν θα έχεις πάει με πολλές πολλές...

Αρ.: Να πας και με άντρες!

θ. (πιάνοντας αντανακλαστικά τον πισινό του): Τι λέτε τώρα!!!

Δεξ.: Είναι της μόδας θανασάκη!

Αρ.: Θα πας αντίθετα στο ρεύμα; 

Δεξ.: Αντίθετα; Όπως λέμε... ενάντια;

θ.: Όχι εγώ ενάντια ποτέ, αλλά ξέρετε...

Αρ.: Από μόδα ξέρεις αλήθεια; 

θ.: Τι μόδα, εγώ από τους Κινέζους ψωνίζω... Ξε- ξέρετε, τα οικονομικά μου που λέγαμε...

Δεξ.: Να φοράς ότι φορούν οι άλλοι!

Αρ.: Τα ρούχα είναι στολή!

Δεξ.: Χωρίς στολή δεν ανήκεις στους άλλους... Δεν ανήκεις πουθενά!

Αρ.: Η μόδα είναι τέχνη!

Δεξ.: Η τέχνη της ομοιομορφίας!

Αρ .+ Δεξ.: Ότι είναι της μόδας να φοράς! Και να διαβάζεις την ζωή από τα περιοδικά!

θ.: Ναι, για να το λέτε εσείς... Ότι πείτε... Μην φωνάζετε μονάχα θα σας παρακαλέσω, τις φωνές  δεν τις μπορώ... 

Αρ.: Τι θα φας το μεσημέρι; 

θ.: Δεν το σκέφτηκα ακόμα...

Δεξ.: Τι μουσική θα ακούσεις το βράδυ; 

θ.: Τι να σας πω...

Αρ.: Τι παπούτσια θα φορέσεις στην δουλειά; 

θ.: Αυτά που φοράω, δεν έχω άλλα, ξέρετε, τα οικονομικά μου που λέγαμε...

Δεξ.: Ποια φράση είναι της μόδας; 

θ.: Υπάρχει φράση της μόδας; Κι όλοι λένε την ίδια φράση; 

Αρ.: Τι θα πεις σε μια γυναίκα στο μπαρ; 

θ.: Σε μπαρ δεν πολυπάω να σας πω...

Δεξ.: Τι θα πεις ρε σε μια γυναίκα στο μπαρ;

θ.: Κα – καλησπέρα; 

Αρ.: Κα – καλά τι ζώον είναι τούτο!

θ.: Να σας πω, όλοι μου το λένε αυτό... Δεν μπορεί, στατιστικά να το δει κανείς, κάποια δόση αλήθειας θα υπάρχει...

Δεξ.: Να διαβάζεις περιοδικά και να αντιγράφεις από εκεί! 

Αρ. + Δεξ.: Να κάνεις ότι σε προστάζει το lifestyle! Το lifestyle είναι πολιτισμός!

θ.: Μα- μάλιστα, μέσα από τα περιοδικά θα ζω...

Αρ.: Και να ενημερώνεσαι! Τα σημαντικά να τα αφήνεις στην άκρη.

Δεξ.: Τα σημαντικά είναι ασήμαντα...

Αρ.: ...αν δεν ανήκεις στο κοπάδι!

θ.: Μια φορά με μπερδέψατε, το ομολογώ...

Αρ.: ΠΟΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑΡΑ ΠΗΓΕ ΜΕ ΜΠΟΥΚΑΛΙ;

θ. (κατατρομαγμένος, πιάνοντας τον πισινό του): Α, α, εσείς το έχετε το θέμα με το σεξ με παράξενο τρόπο... Δεν είμαι εγώ για τέτοια, σας το λέω, δεν γνωρίζω....

Δεξ.: ΠΟΙΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑΡΗΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΠΟΙΑ;

θ. (ακόμα πιο τρομαγμένος, κάνοντας τον σταυρό του, ενώ με το άλλο χέρι συνεχίζει να κρατά τον πισινό του): Τι – τι να σας πω, μα τι σας έπιασε και φωνάζετε όλοι; Α, α, δεν είναι πράγματα αυτά... Έχω κι έναν πονοκέφαλο ξέρετε... Μη φωνάζετε, μα τι φωνάζετε όλοι; Καλά δεν είμασταν, έτσι, ήσυχα, ήσυχα...

Αρ. + Δεξ.: Τα σημαντικά είναι ασήμαντα! Το lifestyle να υπακούς, ακούς; Ομοιόμορφα να ζεις, ακούς; 

θ.: Μα- μάλιστα, ομοιόμορφα...

Αρ.: Τι ψήφισες στις εκλογές θανασάκη;

Δεξ.: Είσαι με εμάς ή με άλλους; 

θ.: Να σας πω. Εγώ που λέτε ήθελα να ψηφίσω ένα μικρό κόμμα. Αλλά μου είπαν πως μπορώ να κάνω ότι θέλω, δημοκρατία έχουμε, αλλά αν ψηφίσω το μικρό κόμμα, η ψήφος θα πάει στο πρώτο κόμμα. Κι έτσι είπα να ρίξω λευκό. Αλλά μου είπαν πως μπορώ να κάνω ότι θέλω, δημοκρατία έχουμε, αλλά αν ρίξω λευκό, η ψήφος θα πάει στο πρώτο κόμμα. Κι έτσι είπα να ρίξω άκυρο. Αλλά μου είπαν πως μπορώ να κάνω ότι θέλω, δημοκρατία έχουμε, αλλά αν ρίξω άκυρο η ψήφος θα πάει στο πρώτο κόμμα. Κι έτσι είπα να μην πάω να ψηφίσω καθόλου. Αλλά μου είπαν πως μπορώ να κάνω ότι θέλω, δημοκρατία έχουμε, αλλά αν δεν πάω να ψηφίσω καθόλου, η ψήφος θα πάει στο πρώτο κόμμα. Κι έτσι κι εγώ επειδή μπερδεύτηκα, πήγα να ψηφίσω το πρώτο κόμμα να ξεμπερδεύουμε εκεί πέρα...

Αρ.: Μπράβο θανασάκη!

Δεξ.: Εύγε θανασάκη!

θ.: Μα λοιπόν, σας είχα παρεξηγήσει, τι ωραία που τα λέμε, έτσι παρεούλα εδώ, χωρίς φωνές, με ησυχία, ωραίο πράγμα η ησυχία... Εγώ την εκτιμώ πολύ... Ησυχία, μεγάλο πράγμα....

Αρ.: Το πρώτο κόμμα να ψηφίζεις!

Δεξ.: Κι ότι στις στατιστικές σου λένε να ψηφίζεις!

Αρ.: Και να φοράς κονκάρδα το λογότυπο του κόμματος!

Αρ. + Δεξ.: Κι ότι σου λέει το κόμμα να κάνεις!

Αρ.: Πήδα θανασάκη!

(πηδάει ο θανασάκης)

Δεξ.: Χειροκρότα θανασάκη!

(χειροκροτά ο θανασάκης)

Αρ.: Ξαναπήδα θανασάκη!

(ξαναπηδά ο θανασάκης)

Δεξ.: Παλαμάκια θανασάκη!

(χτυπά παλαμάκια ο θανασάκης)

Αρ. + Δεξ.: Δεν αισθάνεσαι ωραία θανασάκη;

θ.: Μια ευεξία, να σας πω την αμαρτία μου, την αισθάνομαι... Και τι ωραία, έτσι που χοροπηδάμε, χειροκροτάμε, χωρίς φωνές, διασκέδαση αδερφούλη μου, βρε τι ωραίο πράγμα το κόμμα...

Αρ.: Και την πατρίδα να αγαπάς!

θ. (γυρνώντας αριστερά): Μάλιστα!

Δεξ.: Και στ' αφεντικό σου να υπακούς!

θ. (γυρνώντας δεξιά): Μάλιστα!

Αρ.: Ποδόσφαιρο να βλέπεις, να είσαι φανατικός!

θ. (γυρνώντας αριστερά): Μάλιστα!

Δεξ.: Και τηλεόραση να βλέπεις, όλη την ημέρα τηλεόραση, φίλους να μην έχεις, οι φίλοι είναι φίδια, τηλεόραση να βλέπεις!

θ. (γυρνώντας δεξιά): Μάλιστα!

Αρ.: Και μουσική, την δική μας να ακούς!

θ. (γυρνώντας αριστερά): Μάλιστα!

Δεξ.: Κάνε τον σταυρό σου!

θ. (γυρνώντας δεξιά και κάνοντας τον σταυρό του): Μάλιστα!

Αρ.: Και να γαμάς! Και με άντρες να πας!

θ. (γυρνώντας αριστερά και κρατώντας τον πισινό του): Μμμμμ...!

Δεξ.: Την μόδα να υπακούς! Ομοιόμορφα να ζεις!

θ. (γυρνώντας δεξιά και κάνοντας τον σταυρό του): Μάλιστα!

Αρ.: Και μέσα από τα περιοδικά να ζεις! Το lifestyle να υπακούς!

θ. (γυρνώντας αριστερά και κρατώντας τον πισινό του): Μάλιστα!

Δεξ.: Παλαμάκια!

θ. (γυρνώντας δεξιά και χτυπώντας παλαμάκια): Μάλιστα!

Αρ.: Πήδα!

θ. (γυρνώντας αριστερά και ενώ χοροπηδά): Μάλιστα!

Αρ. + Δεξ.: Στον ρυθμό θανασάκη, στον ρυθμό!

Αρ. + Δεξ.: Κι ομοιόμορφα να ζεις! 

Έλα όμως που ο θανασάκης, αναψοκοκκινισμένος και λαχανιασμένος δεν άντεξε άλλο... Γυάλισε το μάτι του, βλέπεις αδερφέ μου, τα μυθιστορήματα του θανασάκη, άλλο δεν ήταν, παρά οι μύχιες σκέψεις του, ο υπερήρωας που δεν είχε το κουράγιο να γίνει, η επανάσταση που δεν είχε το κουράγιο να ξεκινήσει, η ομορφιά που δεν είχε το κουράγιο να κυνηγήσει... Αλλά όλα αυτά τα είχε μέσα του, ο θανασάκης με το μικρό το θ. Κι έτσι όπως του δίναν τα παραγγέλματα τα τέρατα τα κρατικά, βρε τι του θύμισε, τότε που ήταν στον στρατό! Αλλά κι η ζωή του, τι ήταν, ένας στρατός δεν ήταν; Πότε στρατεύθηκε σε τούτον τον κόσμο αλήθεια; Χειμώνα του '80 λέει, σαν να λέμε, Β' ΕΣΣΟ. Κοκκίνισε ο θανασάκης, γυάλισε το μάτι του, κι έβγαλε μια φωνή που δόνησε το δωματιάκι του σαν να 'τανε σεισμός! Πήρε βαθιά ανάσα, βάρεσε και μια προσοχή που έκανε το πάτωμα να ραγίσει κι ούρλιαξε ο θανασάκης...

Στρατιώτης Εγκλωβισμένος

θανασάκης Λεκίδης

1980 Β' ΕΣΣΟ

Ειδικότητα γραφέας 

και συγγραφέας

και στ' αρχίδια μου σας γράφω!

Και δεν θα γίνω εγώ σαν όλους

θανασάκης είμαι

με μικρό ή με μεγάλο θ.

θανασάκης πάντα

κι όπως επιλέγω την ζωή μου θα ζω...

Ακούτε; 

Όπως επιλέγω την ζωή μου θα ζω!

Λιπόθυμο τον βρήκαν οι γείτονες που τρόμαξαν με τις φωνές του και κάλεσαν την αστυνομία. “Μα είναι τρελός, το ήξερα εγώ, πάντα το ήξερα, τι σου έλεγα Γιαννάκη, να μην του μιλάς αυτουνού, τρελός παιδί μου, θα μπορούσε να μας είχε σκοτώσει”. Ήρθαν και τα κανάλια μετά, ζουμερό θέμα βλέπεις ο θανασάκης, είχανε να πουλήσουν και μια διαφήμιση με σερβιέτες, πιασάρικο θέμα, ο υπάλληλος που τρελάθηκε, που οδηγεί τον κόσμο η κρίση, να ανέβει η θεαματικότητα, να πουλήσουν τον χρόνο στον έμπορα πιο ακριβά. Χτενίστηκαν, γυαλίστηκαν οι γείτονες, φόρεσαν και μια πρόχειρη γούνα και αμολήθηκαν στα μικρόφωνα. “Τι καλός και τίμιος άνθρωπος ο θανασάκης, ποτέ μου δεν το περίμενα, άγγελος σας λέω, άγγελος, και να φανταστείτε ότι έλεγα στον Γιαννάκη μου να πηγαίνει να του κάνει παρέα, τι να σας πω, άγγελος, έχω πέσει από τα σύννεφα....”

Κι ο θανασάκης; Ε, λοιπόν, εκείνο το πρωινό ο θανασάκης λυτρώθηκε. Τρελός και με την βούλα, κλείστηκε στο τρελάδικο κι όλο μυθιστορήματα έγραφε. Οι γιατροί κι οι ψυχολόγοι του λέγαν “πήδα”, “πήδα εσύ” απαντούσε ο θανασάκης με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Του 'λέγαν οι κοινωνικοί λειτουργοί “καλό το μυθιστόρημα σου θανασάκη, αλλά δεν βγάζει νόημα”, “στ' αρχίδια μου!” απαντούσε ο θανασάκης και γέμιζε γλύκα το στόμα του καθώς πρόφερε τις λέξεις αυτές. Κι αφού είδαν κι απόειδαν οι κρατικοί θεραπευτές, τον άφησαν στην ησυχία του, καμένο χαρτί ο θανασάκης. 

Τον άφησαν στην ησυχία του να ζει ελεύθερος, ελεύθερος και τρελός κι ούτε πια κανείς τον πρόσταξε ποτέ να χοροπηδήσει. 

Καμένο χαρτί ο θανασάκης σας λέω, δεν είχε ελπίδα καμιά να ξαναμπεί στον κόσμο μας. Τρελός κι ελεύθερος, αμολημένος μετά από λίγους μήνες σε έναν κόσμο που ήταν για εκείνον πολύχρωμος και ζωντανός και γεμάτος παράξενα πράγματα. Μόνο ομοιόμορφος δεν ήταν ο κόσμος του, μόνο ομοιόμορφος δεν ήταν...