Κανονι-κότητα!

Προς τον αρχισυντάκτη: Σας στέλνω την συνέντευξη για το κυριακάτικο ένθετο. Ξεπεράσαμε λίγο τις 2000 λέξεις, αλλά ο κος Ενασαποσάς, ο εφευρέτης του διάσημου αναψυκτικού ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ® αποδείχτηκε λίγο πολυλογάς. Έχω κάποια κενά σε παρενθέσεις αλλά έπρεπε να προλάβω το deadline. Κρατήστε ότι επιθυμείτε, προτείνω και κάποια “χτυπήματα” με τα σύμβολα /// , εξάλλου πρόκειται για ουσιαστικά για πουμπλί, πληρωμένη εργασία δηλαδή που δεν φαίνεται όμως πως είναι πληρωμένη. Συνημμένες θα βρείτε και τρείς φωτογραφίες του κ. Ενασαποσάς οι οποίες μάλλον δεν θα είναι αρκετές και το κείμενο θα βγει “πιλάφι”. Μπορείτε ίσως να προσθέσετε φωτογραφίες του αναψυκτικού για να “σπάσει” η ροή του κειμένου.

 

Εναλλακτικός τίτλος: Τα 9 πράγματα που πρέπει να μάθεις για το διάσημο αναψυκτικό πριν πεθάνεις.

Εναλλακτικός τίτλος 2: Μαθήματα μάρκετινγκ

Εναλλακτικός τίτλος 3: Αυτό που έχουν ανάγκη όλοι.

————————————————————————————————

(λιντάκι με πλάγια γράμματα για την πρώτη σελίδα) Έχει κατακτήσει τις αγορές όλου του κόσμου ή πιο σωστά, τις αγορές του ανεπτυγμένου κόσμου, αυτού που έχει αγοραστική δύναμη, του κόσμου που “μετράει” δηλαδή. Το όνομά του είναι πλέον συνώνυμο της καλοπέρασης, του ωχαδερφισμού, του λαμπερού τίποτα. Ποιό είναι όμως το μυστικό της επιτυχίας του διάσημου αναψυκτικού; Ρωτήσαμε τον εφευρέτη του και σας αποκαλύπτουμε όλα όσα θα θέλατε να γνωρίζετε για την μυστική συνταγή της γλυκιάς λήθης…

(λιντάκι) Βρίσκομαι στο ιστιοφόρο του εφευρέτη του διάσημου αναψυκτικού ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ®. Είναι ένας άνθρωπος απλός κι ευχάριστος, σαν το διάσημο ποτό. Στην πολυτελή καμπίνα του έχει εκτυπωμένο ένα ποίημα από κάποιον γάλλο συγγραφέα(;) (Μπωλέρ ή κάπως έτσι, να το γκουγκλάρω). Λέω να ξεκινήσω την συνέντευξή μου από αυτό.

Δημοσιογράφος: Καλησπέρα σας κε Ενασαποσάς, διαβάζω τους στίχους στην αφίσα στον τοίχο: “Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε… μεθύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, με ό,τι σας κάνει κέφι”. Είναι αυτό το κείμενο η έμπνευσή σας;

Ενασαποσάς (γελώντας): Το αντίθετο θα έλεγα! Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι τι έχει ανάγκη ο κόσμος έπεσα πάνω σε αυτό το απόσπασμα. Γραμμένο πριν δύο αιώνες, περιγράφει έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο που δεν χωράει στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ζήτησα να μου εκτυπώσουν το κείμενο σε μια αφίσα και το κόλησα στον τοίχο μου για να το βλέπω συνέχεια. Όταν έχω ανάγκη να πάρω μια απόφαση, κοιτώ το κείμενο και προσπαθώ να κάνω πάντα το αντίθετο! Κοιτάξτε και μόνη σας… “Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου” ξεκινά τόσο άσχημα, τόσο… αρνητικά! Δεν θα ήταν πιο ωραίο, γεμάτο θετική ενέργεια, δεν θα γαργαλούσε τα τσάκρα σας αν έγραφε “για να είσαστε” ή “για να γίνετε”; Για ποιόν λόγο τόσος αρνητισμός; Αυτό ξέρετε είναι ένα μάθημα ζωής! Ποτέ, σε καμία μου αφίσα, κανένα σλόγκαν, κανένα τηλεοπτικό σποτάκι δεν αναφέρομαι σε όσα ΔΕΝ συμβαίνουν όταν πίνει κάποιος ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ®, παρά σε ότι συμβαίνει. Δεν λέω δηλαδή “δεν νιώθεις κουρασμένος” αλλά “νιώθεις ξεκούραστος”.

Έπειτα είναι και οι υπόλοιπες λέξεις. “Σκλάβοι”. Το ακούει κανείς και σκέφτεται την ξύλινη γλώσσα σκονισμένων συγγραφέων. Η λέξη “σκλάβος” θα έπρεπε να διαγραφεί από όλα τα λεξικά! Ο κόσμος θα έπρεπε να πάψει να γνωρίζει την ερμηνεία της! Έχετε ακούσει που λένε “τα πολλά λόγια είναι φτώχεια”; Ε, αυτό ακριβώς. Ένας σκλάβος όταν έχει συναίσθηση του ότι είναι σκλάβος νιώθει δυσάρεστα, καταθλιπτικά, ορισμένες φορές (λίγες ευτυχώς) νιώθει την ανάγκη να αντιδράσει. Αλλά αν αντικαταστήσουμε την λέξη “σκλάβος” με το πιο γενικό “εργάτης” για παράδειγμα, αυτομάτως λύνουμε το πρόβλημα. Κανείς δεν θα νιώσει λύπη επειδή εργάζεται! “Τα λιγότερα λόγια καλύπτουν την φτώχεια” αυτό είναι το μοτό μου.

Τέλος είναι η αναφορά στον χρόνο. Ο χρόνος, τρομάζει τους ανθρώπους. “Περνά ο χρόνος και θα είμαι λιγότερο όμορφη” ή “περνά ο χρόνος και οι επιδόσεις μου στο σεξ θα χειροτερεύσουν” αυτά σκέφτεται ο κόσμος. Ξέρετε, ο άνθρωπος συμβιβάζεται με τον χρόνο μόνο όταν είναι παιδί και αυτό γιατί τότε δεν έχει συναίσθηση του χρόνου! Το μέλλον είναι μακρινό, το παρελθόν είναι ασήμαντο και το μόνο που έχει σημασία είναι το παρόν. “Θέλω” λέει ένα παιδί, “ένα παγωτό”. Δεν σκέφτεται “χτες έφαγα πάλι παγωτό” ή “ας κάνω υπομονή να φάω αύριο”. Υπάρχει μόνο το τώρα, χάνεται ο χρόνος, χάνεται το πρόβλημα. Γι’ αυτό τον λόγο στις διαφημιστικές μου εκστρατείες χρησιμοποιώ μόνο νέους ανθρώπους με ωραία σώματα και ρετουσαρισμένα, πλαστικά πρόσωπα που όλα μοιάζουν μεταξύ τους. Μην σκέφτεστε πως θα γεράσετε ή πως κάποτε είσαστε παιδιά που έτρεχαν ευτυχισμένα πίσω από μια μπάλα, σκεφτείτε μόνο το σήμερα. Ένα σωρό άσχημες σκέψεις θα γλιτώσετε, με κυριότερη όλων το “πέρασε ο καιρός και τι κατάφερα;”.

Θα αναλύσω πιο σύντομα το υπόλοιπο ποίημα για να μην σας τρώω τον χρόνο σας (γέλια). “Μεθύστε” προτρέπει ο ποιητής τον αναγνώστη. Ναι, αλλά όταν μεθάς κάνεις πράγματα πέρα από τους κανόνες. Και καλά όταν μεθάς από αλκοόλ, οι κανόνες που σπας είναι ασήμαντοι. Αλλά η ποίηση, η αρετή; Μα ένας άνθρωπος που μεθά με αρετή είναι ο χειρότερος καναλωτής στον κόσμο, δεν αποτελεί αυτό που εμείς οι μαρκετίαρς αποκαλούμε “target group”! /// Όταν κάποιος σπάει τους κανόνες εξαιτίας της ηθικής του, είναι ένας επικίνδυνος κακοποιός, ένας τρομοκράτης, ένας άνθρωπος ικανός να καταρρίψει αυτοκρατορίες απλά και μόνο με την στάση ζωής του! /// να μπει “χτύπημα” στο πλάι /// Το αναψυκτικό που ήθελα να φτιάξω από τότε, δεν θα μεθούσε τον κόσμο και δεν θα τους μιλούσε για την αρετή, λέξη κι αυτή που πρέπει με κάθε τρόπο να διαγραφεί από την γλώσσα μας γιατί, αν και έχει θετική σημασία, δημιουργεί προβλήματα.

Δημοσιογράφος: Πως γεννήθηκε η ιδέα για την ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ®;

Ενασαποσάς: Μια μέρα είχα πάει για καφέ. Όλα γύρω μου ήταν φυσιολογικά· η μουσική δεν είχε στίχους, δεν είχε πραγματικές λέξεις δηλαδή παρά μόνο ανθρώπινους ήχους που συνόδευαν τα μουσικά όργανα. Οι τηλεοράσεις έπαιζαν οι μισές κάποιο fashion-show και οι άλλες μισές ένα ποδοσφαιρικό ματς. Όλα ήταν κουρδισμένα στην εντέλεια για να περάσει κανείς απλά και ευχάριστα το απόγευμά του. Παρόλα αυτά στα διπλανά τραπέζια μιλούσαν για πολιτική! Το διανοείστε; Έπιανα με το αυτί μου φράσεις του τύπου: “κι εγώ φοβάμαι αλλά αν δεν αντιδράσουμε τώρα…”. Βρισκόμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που ένιωθαν χειρότερα κι από δυστυχισμένοι - το είδος τους το ονομάζω “φοβισμένοι ελπιδοφόροι”. Οι άνθρωποι αυτοί είναι προβληματισμένοι γι’ αυτό και δεν μπορούσαν να απολαύσουν την δίχως στίχους μουσική και την δίχως νόημα τιβί (γελάει με την ρίμα και την σημειώνει στο τάμπλετ του). Και τώρα σας ρωτώ: Υπάρχει άνθρωπος που θέλει να νιώθει “προβληματισμένος”; Σάμπως και δεν είναι καλύτερα να νιώθει ανάλαφρος, απαλλαγμένος από έννοιες και σκοτούρες, σαν τις φυσαλίδες ενός αναψυκτικού; Υπάρχει κάποιος που να θέλει να υποφέρει; Θυμάστε αυτά που είπαμε για τον αρνητισμό; Το απόγευμα εκείνο στην καφετέρια σκέφτηκα πως αυτό που είχε ανάγκη ο κόσμος ήταν να απαλλαγεί από έγνοιες και πως αυτός θα έπρεπε να είναι ο σκοπός του αναψυκτικού μου.

Δημοσιογράφος: Το όνομα πως προέκυψε;

Ενασαποσάς: Ανέθεσα σε μια διαφημιστική να μου κάνει μια έρευνα για το τι θέλει ο κόσμος. Ο κόσμος ξέρετε, χωρίζεται σε δύο φύλλα και όσο πιο πολύ τονίσεις την διαφορά αυτή, όσο πιο πολύ τονίσεις με κλισέ τα δύο φύλλα, τόσο πιο εύκολα μπορείς να τα προσεγγίσεις διαφημιστικά. Ποιά γυναίκα δεν θέλει κάτι που να την κάνει περισσότερο θηλυκιά; Ποιός άντρας δεν θέλει να τονίσει τον αντρισμό του; Να σας σοκάρω; Θα το κάνω απλά και μόνο επειδή ξέρω από την εμπειρία μου πως αυτό πουλά. Ποιός gay δεν θέλει να νιώθει απελευθερωμένος; Ας μην ξεχνάμε πως το “άλλο φύλο” είναι στην γωνία και κοιτά, δεν χρειάζεται λοιπόν να έχεις ένα προϊόν πραγματικά θηλυκό ή αρσενικό ή gay, αλλά να κάνεις τους άλλους να περιμένουν συγκεκριμένα πράγματα (κλισέ) από εσένα. Πως να το εξηγήσω, να, είναι το ίδιο να πεις “αυτά τα παπούτσια είναι πολύ θηλυκά” με το να πεις “με αυτά τα παπούτσια θα σε κοιτούν όλοι οι άντρες;” Να βγάλω το εγώ από την εξίσωση - δεν με νοιάζει τι έχω ανάγκη - και να μιλάω με το “εμείς” - τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και τελειότερη δημοκρατία όλων και δεν την εφηύραν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, αλλά οι διαφημιστές, μάλιστα! Από το “εγώ” στο “εμείς”, από το “είμαι” στο “προϊόν”. Ιδιοφυές!

Ήθελα δηλαδή κάτι που να μην αγγίζει τους πάντες, αλλά ο κάθε ένας μεμονωμένα να νιώθει πως φτιάχτηκε για αυτόν. Η διαφημιστική μου είπε πως χρειαζόμαστε κάτι που να έχει σεξουαλικά υπονοούμενα, να δείχνει πως μια γυναίκα μπορεί να είναι απελευθερωμένη, ένας άντρας δυναμικός, ένας gay περήφανος που προκαλεί. Δεν θέλω να θεωρείται φυσιολογικό μια γυναίκα να επιθυμεί τον έρωτα, θέλω αυτή που το δηλώνει να αποτελεί ένα στάτους - δεν θέλω ο gay να θεωρείται φυσιολογικό που νιώθει ευτυχισμένος με την παρέα άλλων αντρών, θέλω να είναι η καρικατούρα βιντεοταινιών των ‘90s. Όσο περισσότερα κλισέ, τόση περισσότερη ομαδοποίηση. Σας υπενθυμίζω πως δεν χρειάζεται να πείσω εσάς, αλλά το φύλο σας. Δεν χρειάζεται να ενδιαφερθώ για τον κάθε ένα ξεχωριστά, αλλά για το “target group”. Έτσι αποφάσισα να έχω σαν λογότυπο το κανόνι.

Η πρώτη φωτογράφιση έγινε με την γυναίκα μοντέλα να πίνει από το μπουκάλι πάνω στο οποίο υπήρχε το κανόνι. Ο παραλληλισμός σαφής· το στόμιο του σωλήνα, οι δύο ρόδες στην βάση, το στόμα στο οποίο καταλήγει, η ερωτική σχεδόν απόλαυση στο βλέμμα… Τόσοι άνθρωποι κατάφεραν πριν από εμένα να πείσουν τις γυναίκες πως θα είναι πιο πετυχημένες στον ρόλο του φύλου τους αν αφήνουν να αιωρούνται σεξουαλικά υπονοούμενα - εγώ το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να τα εφαρμόσω. Έπειτα φωτογράφισα έναν άντρα που κρατά το μπουκάλι με το κανόνι και κοιτά με ένταση τον φακό και τέλος, έναν πιο… περιποιημένο άντρα που πίνει από το μπουκάλι με το ίδιο ερωτικό ύφος.

Ξέρετε, η σεξουαλικότητα όταν προκύπτει από την ειλικρινή συμπεριφορά του άλλου, όσο κι αν η κοινωνία το καταδίκαζε, ήταν πάντοτε κάτι φυσιολογικό. Όταν το χρησιμοποίησαν οι διαφημιστικές, έβγαινε πάντα με μια βρόμικη έννοια. // Εγώ τύπωσα τόσες πολλές αφίσες, μόνο και μόνο για να κάνω πλύση εγκεφάλου και να ξεπλύνω μέσω αυτής την βρομιά από το ψεύτικο. // χτύπημα στα πλαϊνά //. Το έβλεπες και σε σόκαρε, το ξαναέβλεπες την επόμενη και σε ενοχλούσε, την επόμενη αδιαφορούσες γιατί το είχες συνηθίσει, στο τέλος της εβδομάδας το περίμενες. Ναι. Περίμενες πως ο άλλος είναι πιο άντρας αν είναι γυμνασμένος, με πλαστικό πρόσωπο και κρατά το μπουκάλι με το κανόνι επιδειχτικά.

Έχοντας βρει λοιπόν το κανόνι σαν σύμβολο, μου χρειαζόταν ένα όνομα. Δεν θα σας κουράσω - θυμάστε τις παρέες στην καφετέρια που σε ένα περιβάλλον ανάλαφρου φυσαλιδικού τίποτα αποτελούσαν τους φοβισμένους ελπιδοφόρους; Τι έκαναν λάθος; Μα φυσικά, δεν ήταν κανονικοί! Αυτό που τους έλειπε ήταν η βαλτώδης φύση ενός ανθρώπου ρηχού, ε, τότε μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος: ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ®. Έχει το κανόνι και την αδιόρατη αίσθηση ελαφρότητας του παρελθόντος, όταν είμασταν ξέγνοιαστοι. ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ® λοιπόν.

Δημοσιογράφος: Νομίζω πως μετά από τόση έρευνα το αναψυκτικό ήταν καταδικασμένο να πετύχει! Αλλά η γεύση; Πως επιλέξατε την γεύση;

Ενασαποσάς (αναστενάζοντας): Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων! Κοιτάξτε, οι δυσκολίες μου ήταν δύο ειδών. Α) η έννοια της γεύσης και Β) οι προσωπικές προτιμήσεις.

Ξεκινάμε από το Α. Κάποιος πάει σε ένα θεατρικό και τον ρωτούν πως τα πέρασε. Αυτός λέει “μου άφησε μια γεύση…”. Ένας άλλος διαβάζει ένα βιβλίο. Το τελειώνει και μπορεί την ίδια στιγμή να έχει ξεχάσει το όνομα του πρωταγωνιστή και να λέει: “Η γεύση που μου άφησε…”. Τέλοσπάντων, θα το πω απλά. Η γεύση είναι συνδεδεμένη με την εμπειρία, έχει μέσα της στοιχεία από την φιλοσοφία της ζωής. Η φιλοσοφία είναι το αντίπαλο δέος του ανάλαφρου τίποτα. Είναι το ακριβώς αντίθετο από όσα προσδοκούσα να πετύχω!

Πάμε στο Β. τώρα. Οι προσωπικές προτιμήσεις. Θυμάστε τι ωραία που ομαδοποίησα τους ανθρώπους με βάση τα γεννετήσια ένστικτά τους αφαιρώντας από την εξίσωση το “εγώ”. Ε, η γεύση είναι ανυπότακτη και ειλικρινής. Λέμε: “Δεν μου αρέσει αυτό”. Αντικειμενικά δεν μας αρέσει, είμαστε δηλαδή αληθινοί. Και δεν μπορείς να πεις “αυτή είναι η γεύση που αρέσει σε ξαναμμένες γυναίκες”. Δέκα γυναίκες θα πιούν το ποτό, δέκα γνώμες θα ακούσεις. Πως το σταματάμε αυτό;

Σκέφτηκα να καταργήσω την γεύση, να βγάλω νερό σε μπουκάλι με το κανόνι και το όνομα αυτού που ποθούμε όλοι, να ανήκουμε κάπου. Αλλά ποιός θα νιώσει σέξυ αν πιεί νερό; Πως θα δικαιολογήσω την υψηλή τιμή; Κι έπειτα, νερά υπάρχουν κι άλλα, αν κάποιος δεν βρει το δικό μου θα πάρει ένα άλλο και θα νιώσει τα ίδια πράγματα… Φριχτό! Έτσι αποφάσισα να φτιάξω κάτι που να έχει γεύση, αλλά η γεύση να είναι κάθε φορά διαφορετική. Κοινή βάση σε όλα τα μπουκάλια, αλλά λίγο περισσότερο από το συστατικό Α σε μια παρτίδα, από το συστατικό Β σε μια άλλη κ.ο.κ. Αν σε ένα μπουκάλι σου τύχει κάτι γλυκό και σου αρέσουν τα γλυκά, σε έπιασα στο δίχτυ μου. Αν πάλι σου αρέσουν τα πικρά, θα σου πει ο διπλανός σου (που θα έχει τύχει το γλυκό) “τι είναι αυτά που λες; Γλυκό είναι!” Θα πιείς από το δικό του ή θα ξαναγοράσεις ένα μπουκάλι, πιστεύοντας πως κάνεις λάθος.

Αγαπητή μου προσκεκλημένη, πολλά πράγματα μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι που μετατρέπουν την ζωή μας σε χάος, αλλά ποτέ, το ξαναλέω ποτέ, δεν θέλουν να είναι μόνοι! Θέλετε να είσαστε η μοναδική σε μια παρέα που βρίσκει πικρό αυτό που οι άλλοι βρίσκουν γλυκό; Θα καταπιείτε την γλώσσα σας προκειμένου να έχετε απέναντί σας όλη την παρέα σας. Προκειμένου να μην μείνετε μόνη. Γιατί φοβάστε την μοναξιά περισσότερο από την γεύση ενός αναψυκτικού. Έτσι, θα συμφωνήσετε. Γλυκό λένε οι άλλοι; Γλυκό κι εσείς! Πικρό οι άλλοι; Ξινό; Αλμυρό; Ότι πίνει ο αρχηγός της αγέλης, η έντονη προσωπικότητα της παρέας, αυτό θα πίνουν όλοι. Έτσι, έβγαλα μια σειρά διαφημίσων με διάφορους αχυρανθρώπους των τεχνών, καλά, όχι ακριβώς των τεχνών, διάφορες προσωπικότητες του θεάματος χωρίς προσωπικότητα τέλοσπάντων. Έλεγε ο ένας: “Η γλυκιά απόλαυση”. Η άλλη “ο πικάντικος πειρασμός”, ένας τρίτος “προκλητικά ξινό” κ.ο.κ. Όπως και με τις αφίσες με τα μπουκάλια, στην αρχή σε ενοχλούσε όλο αυτό το τσίρκο, στο τέλος απλά επέλεγες τον αχυράνθρωπο του θεάματος της αρεσκείας σου, σίγουρος πως αυτός είχε δίκιο. Πικάντικο το έβρισκε ο αγαπημένος σου σόουμαν; “Πικάντικο θα είναι κι ας μην το καταλαβαίνω εγώ” σκεφτόσουν. Αυτό είναι και το ουσιαστικότερο προτέρημα του αναψυκτικού μου. Πετυχημένα λογότυπα έχουν πολλοί, έξυπνα ονόματα, καλές διαφημιστικές καμπάνιες… Αλλά μόνο η ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ® κατάφερε να οριστεί η γεύση της από τους διαφημιστές…

Δημοσιογράφος: Πραγματικά εντυπωσιακό. Ξέρετε, αποτελείτε πρότυπο για πολλούς ανθρώπους, που θα ήθελαν να γίνουν σαν κι εσάς πετυχημένοι. Τι θα τους συμβουλεύατε;

Ενασαποσάς: Ευτυχώς ο καπιταλισμός δημιουργεί αυτή την ωραία ψευδαίσθηση, όπως όταν αγοράζεις ένα λαχείο. Λές “απέτυχα μια, δυο, τρείς αλλά στο τέλος…”. Έτσι και στον καπιταλισμό χρειάζεται συνέχεια να προσπαθείς. Βέβαια, όλοι προσπαθούν - εδώ είναι το μυστικό! Να προσπαθείς γυμνός από ηθική - η ηθική δεν έκανε κανέναν πλούσιο ποτέ! Να εργάζεσαι συνέχεια χωρίς να σταματάς να σκεφτείς - η εργασία απελευθερώνει, το έχουν πει σοφοί πριν από εμένα. Ο ελεύθερος χρόνος από την άλλη σε γεμίζει προβλήματα. Άλλοι βαριούνται, άλλοι βρίσκουν χόμπι που τους αποσπούν την προσοχή, άλλοι πάνε ταξίδια με το άλλο τους μισό και απλά χαλάνε χρήματα και άλλοι ακόμα ασχολούνται με τα παιδιά τους. Αν έχεις ελεύθερο χρόνο σε μια καπιταλιστική κοινωνία, κινδυνεύεις να μείνεις φτωχός από λεφτά για πάντα. Και τέλος, να πίνεις ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ®. Σοβαρά! Αν θέλεις να πάρεις την θέση μου μια μέρα, πρέπει να φροντίσεις να έχω μια θέση άξια της ζήλειας σου! Αν σπαταλάς τα χρήματά σου σε διάφορα αναψυκτικά, δεν θα δημιουργηθώ ποτέ εγώ κι εσύ δεν έχεις ένα πρότυπο να ακολουθείς!

Δημοσιογράφος: Κλείνοντας την συνέντευξη θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιά είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον.

Ενασαποσάς: Σας είπα πως απεχθάνομαι τον χρόνο και δεν θέλω να ακούω την λέξη “μέλλον” (γέλια). Πάντως, νομίζω πως μπορώ να σας αποκαλύψω το επόμενο μεγάλο μου σχέδιο: θέλω να φτιάξω μια χώρα γεμάτη από ανθρώπους που δουλεύουν, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς γνώση των λέξεων “σκλαβιά” και “αρετή”, που να μην αναζητούν την γεύση των πραγμάτων, που δεν μεθούν από ποίηση, που δεν σπάνε τους κανόνες, με πολίτες που να ακολουθούν τα κλισέ και γαμάν το “εγώ” τους για ένα μαρκετινίστικο “εμείς” που θα μου επιτρέπει να τους ελέγχω καλύτερα. Ήδη έχω αγοράσει ομόλογα αυτής της χώρας κι όταν δεν θα μπορεί να μου τα πληρώσει θα την εξαγοράσω, όπως θα εξαγόραζα ένα συνοικιακό ψιλικατζίδικο. Μια μέρα θα κατακτήσω τον κόσμο, μια χώρα την φορά. Και θα είμαι πάντα Ενασαποσάς, ο άνθρωπος που κατάλαβε τον καπιταλισμό και τον χρησιμοποίησε για να φτάσει πρώτος εκεί που θα ήθελαν όλοι να φτάσουν…