Η γέννα

Έσυρε τα δάχτυλά του στην λεία πέτρα, προσπαθώντας να αντιληφθεί τον χώρο γύρω του. Τα πόδια του πονούσαν, η μέση του, το κεφάλι του, όλα, μα αυτό που τον τρόμαζε περισσότερο δεν ήταν ο χώρος. Πολλές φορές είχε βρεθεί σε άγνωστα μέρη, με ανθρώπους που δεν γνώριζε, σε καταστάσεις που τον ξεπερνούσαν. Μα τώρα, δεν έβλεπε, τίποτα δεν ξεχώριζε μέσα στο σκοτάδι, κάτι που να τον κάνει να νιώσει μια -στιγμιαία έστω- ασφάλεια, ουτε καν τον ιδιο του τον εαυτο! Ίσως αν είχε την γνώση του χρώματος των τοιχωμάτων να μπορούσε να βρει ένα σταθερό σημείο, μια αρχή, κάτι από το οποίο θα μπορούσε να προοδεύσει.


Αλλά δεν έβλεπε τίποτα και τότε ένιωσε πραγματικά χαμμένος. Μονολόγησε, ελπίζοντας πως η φωνή του, έστω αυτή, θα αποτελέσει την σταθερά που τόσο είχε ανάγκη.

“Μοιάζει με σπηλιά, οι τοίχοι δεν είναι λείοι. Ίσως είναι μια καλύβα, αλλά η σιωπή είναι τόσο συμπαγής που… Όχι, πρέπει να βρίσκομαι κάτω από την γη. Δεν οσφρίζομαι την δροσιά της γης. Δεν ακούω το βουητό του ανέμου. Είναι σκοτάδι, βρίσκομαι κάτω από την γη, λες να είμαι νεκρός; Να είμαι… Όχι, δεν είναι η λέξη νεκρός αυτό που με ταράζει, τ’ ακούς; Είναι το “είμαι”. Είμαι αλήθεια; Μήπως ήμουν; Είπα “οσφρίστηκα” πριν, όχι “μύρισα”, μάλλον θα είμαι μορφωμένος ή κάποιας ηλικίας. Τι παράξενο που είναι όλο! Άραγε πριν ξυπνήσω στα σκοτάδια του άγνωστου κόσμου που με περιβάλλει, να γνώριζα ποιος είμαι; Κι αν ναι, τι έκανα με αυτή την γνώση; Μήπως χρειάστηκε να με κλείσουν εδώ μέσα για να ανακαλύψω από την αρχή τον εαυτό μου; Μήπως εγώ ο ίδιος κλείστηκα εδώ μέσα;”

 


Παίρνω μέρος σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής που παραδίδει ο Δημήτρης Τανούδης (παρεπιπτόντως, πρόκειται για καταπληκτική εμπειρία και σε όποιον τύχει και τον πετύχει θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα να τον παρακολουθήσει). Για αυτή την άσκηση μας ζητήθηκε να γράψουμε δύο παραγράφους αλλάζοντας "πρόσωπο" (στο κείμενο η πρώτη παράγραφος είναι σε τρίτο και αλλάζει σε πρώτο). Το θέμα ήταν πως κάποιος ξυπνά μέσα στο σκοτάδι μιας σπηλιάς, ανακαλεί ασύνδετα κομμάτια του παρελθόντος, δεν ξέρει πως βρέθηκε εκεί και προσπαθεί να "αποκτήσει αυτοσυνείδηση" να μάθει ποιός είναι. Είχαμε στην διάθεσή μας δέκα λεπτά. Το κείμενο έμεινε "ακατέργαστο", όπως βγήκε στο δεκάλεπτο, με διορθώσεις μόνο στα τυπογραφικά.
Η φωτογραφία του κειμένου είναι από το υπερηχογράφημα του γιού μου :)