Δεν προλαβαίνεις

Έτρεχε σαν τρελός, όπως κάθε ημέρα, όπως κάθε σοβαρός ενήλικος οφείλει να κάνει αν θέλει να παίξει σωστά τον ρόλο του. Τον ρόλο του επιτυχημένου, του πολυάσχολου, αυτού που το μόνο κοινό που έχει με τους τρελούς είναι ακριβώς αυτό. Το τρέξιμο. Αλλά αυτός ο λαχανιασμένος αγώνας δεν έχει σκοπό. Σκοπό που έμοιαζαν όμως να έχουν όλοι οι υπόλοιποι ταξιδιώτες στον σταθμό των τρένων εκείνο το πρωινό· ακόμα και τα αντικείμενα!

Όπως αυτό το κόκκινο, χαρούμενο μπαλόνι,που δημιουργήθηκε για να ανυψώνει στα ουράνια την φαντασία λιλιπούτειων ηρώων, πρωταγωνιστών παραμυθιών και εικόνα του κόσμου που θα μπορούσε να υπάρξει αν όλοι μας κάποια στιγμή αρχίζαμε να τρέχουμε σαν τρελοί, μα με σκοπό. 

Είναι κανόνας. Τρέχοντας κανείς σκοντάφτει και ο βιαστικός ενήλικος, οπαδός των κανόνων καθώς είναι, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση. Έτσι σκόνταψε πάνω στον λιλιπούτειο ήρωα που μόλις είχε αγοράσει το κόκκινο μπαλόνι. Πεσμένος τώρα στο έδαφος, με μια μικρή πληγή από την κοφτερή γωνία του χαρτοφύλακα στον μέσο του δεξιού του χεριού, σηκώνει το βλέμμα και βλέπει το μπαλόνι να πετάει ψηλά, να δραπετεύει από τον βαρετό κόσμο των βιαστικών τρελών. 

"Ω!, συγνώμη!" ψιθύρισε στο σοκαρισμένο παιδί ή τον εαυτό του. "Αλήθεια, δεν είδα, δεν ήθελα... Θα σου αγοράσω άλλο, όσα μπορώ, όλα τα μπαλόνια που υπάρχουν στον σταθμό! Αλήθεια, πάρε τα όλα!

Κάποτε ήμουν κι εγώ στην ηλικία σου, έβρισκα την ευτυχία στην ελαφρότητα των μπαλονιών! Ήμουν ερωτευμένος τότε, με όλη την δύναμη της καρδιάς μου, με μια κοπέλα που έμενε λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου. Αγαπούσα την Άννα, τα βιβλία, τα μπαλόνια και ότι αψηφά την βαρύτητα. Τώρα κοίτα, κόπηκα εδώ, το αίμα μου είναι αληθινό, εγώ είμαι αληθινός! Κι είμαι πεσμένος στο έδαφος, γιατί έτρεχα να προλάβω το τρένο των 9.15 προσπερνώντας δίχως να σταματήσω για να θαυμάσω ένα μπαλόνι που, σε όλη την διάρκεια της σύντομης ύπαρξής του αψήφησε περισσότερα από όσα εγώ σε όλη την ζωή μου... Πάρε λοιπόν όσα μπαλόνια θες γιατί εγώ, ο απρόσεκτος βιαστικός έπεσα πάνω στον μοναδικό άνθρωπο σε τούτο τον σταθμό, που έχει στηλώσει τα πόδια του στο έδαφος των πολυάσχολων και την ματιά του στο άπειρο του μέλλοντος. 

Η ώρα ήταν ήδη 9.16

 


Σύντομη ιστορία που έγραψα κάνοντας κατάχρηση του χρόνου που είχαμε στα σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Έπρεπε να αλλάξουμε πρόσωπο (εδώ ξεκινά με τρίτο καταλήγει με μονόλογο) και να χρησιμοποιήσουμε μια παλιά αγάπη, ένα κόκκινο μπαλόνι και ένα αιχμηρό αντικείμενο. Το κείμενο είναι ακατέργαστο, όπως το έγραψα την πρώτη φορά χωρίς διορθώσεις. 
Ο τίτλος προέρχεται από ένα πολύ όμορφο τραγούδι των "Γουρούνια Στο Διάστημα", το οποίο αξίζει να ακούσετε, αν μη τι άλλο, για το υπέροχο και τόσο αληθινό ρεφραίν του... 

embed video plugin powered by Union Development