Άγονος κόσμος

“Δεν πειράζει, όλοι μπορεί να ξεχάσουμε κάτι, για μια φορά δεν χάθηκε δα ο κόσμος” είπε η κα Πράις στην μικρή μαθήτρια ξύνοντας νευρικά την παλάμη της. Γύρισε το κεφάλι προς το παράθυρο χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα. Ήξερε πως ο ήλιος θα έδυε στις 18.47, πως κατά μέσο όρο σε εκείνη τη στιγμή είχαν γεννηθεί 4,3 παιδιά και πως την ίδια μέρα πριν από 12 χρόνια ο Τζέιμς της άφηνε ένα σημείωμα στο κομοδίνο με τις λέξεις “Φεύγω, κουράστηκα”.

“Μα κυρία, πραγματικά ήθελα να κάνω την άσκηση, στ’ αλήθεια! Αφού είπα και στον μπαμπά μου να μου φέρει το βιβλίο που είπατε, αλλά νόμιζα πως σήμερα είναι Πέμπτη!” συνέχισε το κοριτσάκι.

Κι όμως, της είχε πει πως δεν τον ένοιαζε, πως θα φρόντιζε να ξεχνάει εκείνος και για τους δυό τους. Ίσως το πρόβλημα να μην ήταν καν η μνήμη της, αλλά πως ο χρόνος τους κατάντησε συνηθισμένους, πως τα απογεύματά τους γέμιζαν με συζητήσεις για την κατάσταση του νεροχύτη και ναι· εκείνη δεν μπορούσε να ξεχάσει τίνος ήταν η σειρά να καθαρίσει και πως ήταν ήδη 39 χρονών και 7 μηνών και το σώμα της δεν θα έμενε πάντα νέο.

“Θέλω να μου φέρεις την άσκηση την Δευτέρα. Θέλω να την κάνεις με όλη σου την καρδιά όμως. Τότε, δεν θα πειράζει που είναι εκπρόθεσμη, που άργησε δηλαδή δυο μέρες. Φτάνει να βάλεις την καρδιά σου· αυτή νικάει το χρόνο”.

Το κοριτσάκι φάνηκε να αναθαρρεί και έσκυψε πάνω από το τετράδιό του σημειώνοντας. Ίσως να άρχισε ήδη την άσκηση, τώρα που η καρδιά της ήταν γεμάτη ή να έγραφε ένα σημείωμα για να θυμηθεί κι ίσως ακόμα να ήταν καλό πράγμα που το σπίτι της Πράις ήταν πάντοτε τακτοποιημένο και ποτέ κάτω από τα χαλιά δεν έβρισκε κανείς παιχνίδια. Γιατί οι μαθήτριες πρέπει να σημειώνουν για να θυμούνται πριν βρουν στο κομοδίνο τους ένα σημείωμα από κάποιον που ξέχασε εκείνες.

Το κουδούνι χτύπησε στην ώρα του και η μικρή μαθήτρια χάθηκε στον πολύβουο χείμαρρο που έσβησε γοργά τρέχοντας προς την ανεμελιά του φθινοπωρινού απογεύματος. Η κα Πράις έμεινε μόνη στην αίθουσα να κοιτάζει τις ακατάστατες σιωπηλές καρέκλες. Έπειτα άνοιξε το παράθυρο και ρούφηξε τον κόκκινο κόσμο, που ήταν γυμνός πια από παιδικές φωνές κι όνειρα για ένα κάποιο μέλλον που είναι άξιο κανείς να ονειρευτεί.

Ο αέρας μπήκε λίγο μέσα της κι εκείνη λίγο στηρίχτηκε επάνω του, γιατί ήταν οι δυο τους όμοιοι.

“Ας ήταν για μια φορά, όλοι να μπορούσαμε να ξεχάσουμε κάτι, για μια φορά δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος” μονολόγησε.


Άσκηση στο σεμινάριο. Έπρεπε να επιλέξουμε ένα άρθρο από μια λίστα (εγώ επέλεξα αυτό) και να κάνουμε λογοτεχνική ανάπλαση με κάποιον τρόπο έναρξης και φινάλε, σε λιγότερες από 500 λέξεις...