Οι κατά συρροήν μόδιστροι

Θα μπορούσα, προκειμένου να σας πείσω να συνεχίσετε τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής, να αναφερθώ στο επίπεδο των μαθημάτων, στον άμεσο και ζωντανό τρόπο παράδοσης του κ. Τανούδη ή στα ενθουσιώδη λόγια μου στους συναδέλφους κάθε φορά που έρχεται η Παρασκευή. Θα μπορούσα ακόμα να σας ευχαριστήσω που στους δύσκολους αυτούς καιρούς μας δίνετε την ευκαιρία να εκφραστούμε μέσα από την τέχνη αυτή που το χρόνο δεν παραδέχεται και να μιλήσω με λόγια κολακευτικά για τις ενέργειές σας που αναβαθμίζουν το όνομα του Δήμου σας όταν μιλάμε για πολιτισμό.

 

Φυσικά, δεν θα κάνω τίποτε από αυτά· γιατί θα σας τα πουν οι υπόλοιποι, οι άγνωστοι άνθρωποι που έγιναν φίλοι μου και αποτελούν το μαγικό μικρόκοσμο των Παρασκευών μου. Εγώ θα προσπαθήσω να φανταστώ αυτόν τον έναν άνθρωπο που δεν θα ήθελε να συνεχίσουν τα σεμινάρια. Θα φανταστώ τη φωνή του, μα είναι σίγουρα στριγκή, θα το καταλάβετε κι εσείς από τις πρώτες γραμμές κι ας μην τον έχετε ακούσει ποτέ! Εκνευρίζεται συχνά και τότε κοκκινίζει το πρόσωπό του. Είμαι δε σίγουρος πως ντύνεται πάντοτε στα γκρίζα και κανένα άλλο χρώμα δεν αγαπά. Μα πώς θα αιτιολογούσε άραγε αυτή του την αρνητική στάση όταν θα έγραφε μια επιστολή που σίγουρα θα ξεκινούσε κάπως έτσι…

Κύριοι,


Νιώθω την υποχρέωση να σας ενημερώσω για ένα εξωφρενικό γεγονός! Κάθε Παρασκευή βράδυ πέριξ της δημοτικής βιβλιοθήκης επί της οδού Ανδρομάχης 86 κυκλοφορούν κάποιοι άνθρωποι που δεν πατάνε στο έδαφος!


Μάλιστα!


Μη φανταστείτε πως πετάνε ψηλά, λίγα εκατοστά μόνο πάνω από το δρόμο, όσο δηλαδή χρειάζεται για να χωρέσουν κάτω από τις σόλες τους δυο χούφτες λέξεις. Ουσιαστικά δεν κάνουν κάτι χρήσιμο, το ταλέντο τους αυτό δεν έχει πρακτική εφαρμογή, δεν θα μπορούσε κανείς να τους φανταστεί στο νούμερο ενός τσίρκου π.χ. Αυτά τα λίγα εκατοστά αρκούν ίσα ίσα για να ανακατέψουν τη σκόνη των δρόμων μας· μόνο αυτό. Δεν παύει όμως να είναι κάτι το πρωτοφανές.


Θα έχετε παρατηρήσει πόση ασφάλεια νιώθουμε όταν η ζωή μας κυλά με αυτή την ευχάριστη και καθησυχαστική ομοιομορφία που αποκαλούμε «καθημερινότητα». Πως ακολουθούμε ανθρώπους που μοιάζουν με κατά συρροήν μόδιστρους, κι αυτό γιατί, πέραν της μανίας τους να κονταίνουν ό,τι βρουν μπροστά τους προκειμένου να το φέρουν στα μέτρα τους, επιβάλλουν τον έναν και μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορεί κανείς να ντύνεται, να μιλά και να περπατά αν επιθυμεί να είναι μέσα στη μόδα ασφαλώς! Ε, λοιπόν, αυτοί οι ιπτάμενοι εκκολαπτόμενοι λογοτέχνες, δυο ντουζίνες όλοι κι όλοι, αποτελούν το μεγαλύτερο κίνδυνο της ομοιομορφίας μας!

Κύριοι, θα σας μιλήσω με στοιχεία. Αποκλειστικά υπεύθυνος για όλη αυτή την κατάσταση πρέπει να θεωρηθεί ο κος Δημήτρης Τανούδης, συγγραφέας ο ίδιος, χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή δηλαδή. Δεν θα σας το κρύψω, μια φορά, από απλή περιέργεια, παρακολούθησα κι εγώ μια τέτοια συνάντηση. Τον άκουσα λοιπόν με τα ίδια μου τ’ αφτιά να τους λέει πως η λογοτεχνία είναι ένα σχόλιο πάνω στη ζωή, προτρέποντάς τους με απλά λόγια να χρησιμοποιούν την τέχνη αυτή στην καθημερινότητά τους για να σχολιάζουν, το οποίο σημαίνει να κρίνουν, το οποίο σημαίνει να κουτσομπολεύουν.


Μην πέσετε στην παγίδα να κρίνετε τα αποτελέσματα των πράξεών τους σήμερα. Μην τους υποτιμήσετε θεωρώντας το αέρινο βάδισμά τους μια ασήμαντη εκκεντρικότητα. Αναλογιστείτε το μέλλον. Κι αν οι άνθρωποι αυτοί λειτουργήσουν παραδειγματικά ως προς τους υπόλοιπους διαβάτες; Κι αν αύριο οι λέξεις τους ξεχειλίσουν από τα υποδήματά τους κι αρχίσουν να τριγυρνάν αδέσποτες στους δρόμους αναζητώντας ξένα πόδια να κρυφτούν κι άγνωστους ανθρώπους να ανυψώσουν; Πώς θα γινόταν ο κόσμος μας τότε;

Τώρα που οι συναντήσεις τους τελειώνουν πρέπει να ζυγίσουμε τα όποια οφέλη αλλά και τη ζημία που αυτές προκαλούν. Αξίζει άραγε να πάμε κόντρα σε ό,τι μας κονταίνει με την ελπίδα πως μια μέρα αυτή η περίφημη «λογοτεχνία» θα μας δείξει πώς να βαδίζουμε δίχως τους δρόμους πια να έχουμε ανάγκη;


Με εκτίμηση,
κ.λπ., κ.λπ.

Ίσως και να φούσκωσα τα λόγια του λίγο περισσότερο, αναμφίβολα έσταξα δυο σταγόνες ποίηση παραπάνω, αλλά θεωρώ πως έμεινα πιστός στις αρχές ενός τέτοιου ανθρώπου. Κι όπως ίσως υποπτευθήκατε, η συνέχιση των σεμιναρίων είναι απλώς μια αφορμή· αυτό που σας ζητώ είναι να μην αφήσετε τον γκρίζο άνθρωπο να νικήσει…


Τα σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής που διοργάνωνε ο Δήμος Καλλιθέας τελείωσαν και πήραν μαζί τους την ομορφιά του "μαγικού μικρόκοσμου" των Παρασκευών μου. Όταν δραπέτευα από την καθημερινότητα και κλεινόμουν για τρείς ώρες σε ένα δωμάτιο με γλυκήτατους ανθρώπους μιλώντας για λογοτεχνία. Όταν επέστρεφα το βράδυ με τα πόδια στο σπίτι, κρατώντας έναν καφέ και αναμασώντας όσα είχαμε πει πριν, κατά την διάρκεια του μαθήματος. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το καταλάβουν, αλλά ήταν σαν να έμπαινα σε μια σπηλιά και να έκλεινα τον κόσμο απέξω. Δεν υπήρχαν οικονομικά προβλήματα ή έλλειψη χρόνου ή άγχος για την δουλειά. Υπήρχε μόνο λογοτεχνία. 
Το μόνο που μπορούσα να κάνω για να συνεχίσουν τα σεμινάρια ήταν να στείλω μια επιστολή στους υπεύθυνους εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους επιθυμώ την συνέχισή τους. Αλλά δεν μου πήγαινε να γράψω ένα κείμενο πεζό και πως να εξηγήσω κι όλα την ανάγκη μου να συνεχίσουν οι Παρασκευές μου με έναν τέτοιο τρόπο; Έτσι έγραψα το παραπάνω κείμενο και το έστειλα με την ευχή πως θα πιάσει τόπο αυτή η λογοτεχνία τελικά, πως θα έχει ένα κάποιο αποτέλεσμα άμεσα καθώς θα προσπαθεί να εξηγήσει τα οφέλη που θα φέρει στους καιρούς που θα 'ρθουν... 
Update 18/12
Τελικά μετά από παρότρυνση μιας συναδέλφου, διάβασα και στους υπόλοιπους την επιστολή. Αποφάσισαν να την συνυπογράψουν και να διαβαστεί την Δευτέρα στους επίσημους προσκεκλημένους που θα έρθουν να μας ακούσουν. Επομένως η επιστολή άγγιξε ένα κοινό, όχι απαραίτητα το κοινό που πρέπει, προκειμένου να συνεχιστούν τα σεμινάρια, αλλά να, αν κρατούσαμε σκορ αυτή την στιγμή θα ήταν κάπως "Εμείς 20 - Πραγματικότητα 0". Έχουμε δηλαδή το σαφές προβάδισμα...