Ο ήχος του κόσμου που 'ρχεται

Ήταν δύσκολο να κρατήσει τα μάτια του ανοιχτά, έτσι γλυκά που μουρμούριζε ο άνεμος στα σπαρτά· το βουητό τους θύμιζε τα κύματα της θάλασσας. Μα την στιγμή ακριβώς που η αναπνοή του βάρυνε και ο θόρυβος του κόσμου άρχισε να θαμπαίνει ακούστηκε ο επιβλητικός ήχος της καμπάνας. Ο Άρης, ο εγγονός του, στεκόταν μπροστά του χαμογελώντας, δείχνοντας το χωριό με το δάχτυλο. Του χαμογέλασε κι εκείνος. Σηκώθηκε τινάζοντας το χώμα από τις παλάμες του και χάιδεψε το παιδικό κεφάλι καθώς έπαιρναν τον δρόμο του γυρισμού.

Περισσότερα...

Η συμφορά του να δημιουργεί κανείς τις λέξεις του

Η εικόνα του απαγορευμένου καρπού μου δημιουργεί μια έντονη αδιαθεσία. Τα μάτια μου καίνε λες και κοιτάζω το μεγάλο άστρο τ' ουρανού, η καρδιά χτυπά γοργά και τα γόνατά μου τρέμουν, θαρρώ πως το χώμα δεν θα με κρατήσει άλλο. Στηρίζομαι στον κορμό των δέντρων βαριανασαίνοντας.

Περισσότερα...

36

“…34, 35 και… 36! Όλα έτοιμα λοιπόν!” ανακοίνωσε χαμογελώντας στον εαυτό του, αφού ήταν μόνος στο δωμάτιο. Έπειτα ακούμπησε τα κεριά στο τραπέζι κι έβγαλε την τούρτα από το ψυγείο, η οποία ήταν εξαιρετικά πληθωρική όπως κάθε έργο τέχνης που σκοπό έχει να συναρπάσει χωρίς να έχει κάτι να πει, παρά προορίζεται για άμεση κατανάλωση. Είχε γλυκίσματα σε σχήμα τριαντάφυλλου, φρέσκες φράουλες, ευχές γραμμένες με σοκολάτα, έναν πλαστικό Άγιο Βασίλη λόγω των ημερών και στην άκρη μια κορνίζα από σαντιγί, μάλλον κορινθιακού ρυθμού. Είχε τόσα πολλά που της έλειπε μόνο ένα πράγμα για να μπορεί κανείς να την αποκαλέσει “τούρτα γενεθλίων”· ο χώρος για τα 36 κεριά.

Περισσότερα...

Δύο ήλιοι

Η αφήγηση του συγγραφέα

Μια ιστορία σαν κι αυτή δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει με έναν συνηθισμένο τρόπο αφού κάτι τέτοιο θα προδιέγραφε το τέλος της. Παρόλα αυτά σας διαβεβαιώνω πως ο κόσμος στον οποίο θα εξελιχθεί είναι απόλυτα συνηθισμένος, ο δικός μας, αυτός που υπομένουμε καρτερικά εγώ κι εσείς μάταια προσμένοντας ένα κάποιο θαύμα να του δώσει λίγη μαγεία ή έναν λόγο ύπαρξης ή ένα κάποιο νόημα ή και τα τρία μαζί που στην ουσία είναι το ίδιο. Μέσα του κάθε τι διέπεται από νόμους κι όπου ακόμα και τα ψέματα βρωμάν ρεαλισμό. Εδώ η μύγα είναι ένα έντομο, ο άνθρωπος ένας θνητός και το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας αποτελείται από σελίδες και το μελάνι σ' αυτές σχηματίζει λέξεις κι οι λέξεις αυτές διηγούνται την ιστορία ετούτου του μικρού νησιού την ώρα που αναχωρεί το πλοίο με τους τελευταίους τουρίστες και οι κάτοικοί του μένουν μόνοι να αγναντεύουν τον χειμώνα που έρχεται.

Εκτός από τον Άρη.

Ο Άρης δεν κατέβηκε στο λιμάνι με τους υπόλοιπους για να χαιρετίσει τις καλοκαιρινές του γνωριμίες αφού είχε ένα πιο σημαντικό θέμα να τακτοποιήσει· έπρεπε να βρει έναν τρόπο να δικαιολογήσει πως είχε χάσει την σκιά του!

Είδατε; Σας το είπα πως δεν είναι μια ιστορία συνηθισμένη και τύψη καμιά δεν έχω, ότι κι αν πρόκειται να συμβεί.

Περισσότερα...

Οι φτωχοί ταξιδεύουν στο φεγγάρι

Αυτή η παράξενη πεποίθηση, πως δηλαδή οι φτωχοί είναι ιδανικοί ταξιδιώτες για το φεγγάρι, ήταν το αποτέλεσμα των παιδικών του αναγνωσμάτων. Τότε που, ξαπλωμένος στο σπαστό κρεβάτι μιας αθηναϊκής ταράτσας τις εποχές που οι δρόμοι ακόμα δεν φλυαρούσαν όπως σήμερα, έπεσε στα χέρια του η ιστορία ενός ορφανού παιδιού που τα έβαλε με την αδικία του κόσμου κι άλλη μία για έναν μαύρο που πουλήθηκε σαν σκλάβος. Αυτά ήταν τα πρότυπα της πρώτης του νιότης. Φυσικά μεγαλώνοντας δεν θα μπορούσε να γίνει ούτε μαύρος ούτε ορφανός κατ’ επιλογή, έτσι αποφάσισε πως έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει φτωχός· γιατί οι άνθρωποι αυτοί είχαν το δίκιο με το μέρος τους.

Περισσότερα...