Τα λευκά παπούτσια

Πάλιωσαν τα παπούτσια μου, τρύπησαν, εδώ στην άκρη κι εκεί και πίσω στην φτέρνα. Και η σόλα φθάρηκε και τώρα πια με πονάν τα πέλματα σαν περπατάω. Επιλέγω λοιπόν τα πεζοδρόμια και για κανένα λόγο δεν περνάω μέσα από πάρκα και πλατείες, από μέρη που μπορεί να έχουν λάσπες και πέτρες. 

Περισσότερα...

Δεν προλαβαίνεις

Έτρεχε σαν τρελός, όπως κάθε ημέρα, όπως κάθε σοβαρός ενήλικος οφείλει να κάνει αν θέλει να παίξει σωστά τον ρόλο του. Τον ρόλο του επιτυχημένου, του πολυάσχολου, αυτού που το μόνο κοινό που έχει με τους τρελούς είναι ακριβώς αυτό. Το τρέξιμο. Αλλά αυτός ο λαχανιασμένος αγώνας δεν έχει σκοπό. Σκοπό που έμοιαζαν όμως να έχουν όλοι οι υπόλοιποι ταξιδιώτες στον σταθμό των τρένων εκείνο το πρωινό· ακόμα και τα αντικείμενα!

Περισσότερα...

Η γέννα

Έσυρε τα δάχτυλά του στην λεία πέτρα, προσπαθώντας να αντιληφθεί τον χώρο γύρω του. Τα πόδια του πονούσαν, η μέση του, το κεφάλι του, όλα, μα αυτό που τον τρόμαζε περισσότερο δεν ήταν ο χώρος. Πολλές φορές είχε βρεθεί σε άγνωστα μέρη, με ανθρώπους που δεν γνώριζε, σε καταστάσεις που τον ξεπερνούσαν. Μα τώρα, δεν έβλεπε, τίποτα δεν ξεχώριζε μέσα στο σκοτάδι, κάτι που να τον κάνει να νιώσει μια -στιγμιαία έστω- ασφάλεια, ουτε καν τον ιδιο του τον εαυτο! Ίσως αν είχε την γνώση του χρώματος των τοιχωμάτων να μπορούσε να βρει ένα σταθερό σημείο, μια αρχή, κάτι από το οποίο θα μπορούσε να προοδεύσει.

Περισσότερα...

Κανονι-κότητα!

Προς τον αρχισυντάκτη: Σας στέλνω την συνέντευξη για το κυριακάτικο ένθετο. Ξεπεράσαμε λίγο τις 2000 λέξεις, αλλά ο κος Ενασαποσάς, ο εφευρέτης του διάσημου αναψυκτικού ΚΑΝΟΝΙ-ΚΟΤΗΤΑ® αποδείχτηκε λίγο πολυλογάς. Έχω κάποια κενά σε παρενθέσεις αλλά έπρεπε να προλάβω το deadline. Κρατήστε ότι επιθυμείτε, προτείνω και κάποια “χτυπήματα” με τα σύμβολα /// , εξάλλου πρόκειται για ουσιαστικά για πουμπλί, πληρωμένη εργασία δηλαδή που δεν φαίνεται όμως πως είναι πληρωμένη. Συνημμένες θα βρείτε και τρείς φωτογραφίες του κ. Ενασαποσάς οι οποίες μάλλον δεν θα είναι αρκετές και το κείμενο θα βγει “πιλάφι”. Μπορείτε ίσως να προσθέσετε φωτογραφίες του αναψυκτικού για να “σπάσει” η ροή του κειμένου.

Περισσότερα...

Το Γυάλινο Τσίρκο

Ήταν πάντα απολαυστική η νύχτα μέσα στο τεράστιο γυάλινο κτίριο που φιλοξενούσε το μεγαλύτερο τσίρκο του βασιλείου, γνωστό σαν (τι έλλειψη φαντασίας αλήθεια!) “Γυάλινο Τσίρκο”. Ο κυριότερος λόγος ήταν πως την ημέρα το φως του ήλιου δημιουργούσε ένα θερμοκήπιο που βρομούσε από τον ιδρώτα των καλλιτεχνών. Έπειτα, σε ένα κτίριο με τοίχους από γυαλί, όλοι μπορούσαν να δουν τις αποτυχημένες πρόβες - άκουγες τους κουτσομπόληδες να κατακρίνουν το ένα ή το άλλο νούμερο και να λένε “μα κι αυτός να μην μπορεί να βάλει το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, σάμπως και είναι δύσκολο να περπατήσεις σε τεντωμένο σκοινί!”. Τ’ άκουγες αυτά την ώρα που έπλενες το αίμα του συναδέλφου σου από τα ρούχα σου κι αναρωτιόσουν, πως το θέαμα κάποιου που χάνει την ζωή του μπορούσε να γίνει πηγή διακέδασης για τα ανθρωπάκια με τις σίγουρες δουλειές και τις φτωχές λέξεις. Ναι, ανθρωπάκια! Ο συνάδελφός σου που γεννήθηκε νάνος είχε την καρδιά ενός γίγαντα και ο παρτενέρ σου που γεννήθηκε γίγαντας είχε την καρδιά μικρού παιδιού κι όμως οι φυσιολογικοί, μετρίου αναστήματος θεατές γεννήθηκαν χωρίς καθόλου καρδιά! Γι’ αυτό οι λέξεις τους ήταν φτωχές. Γιατί δεν είχαν αισθήματα να περιγράψουν!

Περισσότερα...