Το βιβλίο

Μια φορά κι έναν καιρό, 

στην μαγεμένη πολιτεία των πουλιών…

…η δασκάλα η Καρδερίνα έφερε στην τάξη ένα βιβλίο για πουλιά. Τα βιβλία για πουλιά είναι σαν τα δικά μας, ακόμα και σαν αυτό που κρατάτε στα χέρια σας, μόνο που αντί για γράμματα έχουν ζωγραφιές και αντί για σελιδοδείκτες, έχουν πούπουλα. 

“Αυτό το βιβλίο”, είπε η δασκάλα και το σήκωσε ψηλά για να το δουν όλα τα πουλάκια, “διηγείται μια ιστορία. Ποιό πουλάκι θέλει να έρθει εδώ δίπλα μου και να το διαβάσει στους συμμαθητές του;”

“Μα εμείς κυρία, δεν έχουμε μάθει να διαβάζουμε!” παραπονέθηκε ένας γκρινιάρης ασημόγλαρος. 

“Έχετε μάθει να μιλάτε, να σκέφτεστε και να ονειρεύεστε κι αυτά, είναι απαραίτητα στοιχεία για να μάθει κανείς να διαβάζει!” του απάντησε η δασκάλα. “Λοιπόν, ποιό πουλάκι θα ήθελε να διαβάσει ένα βιβλίο;”

Δειλά - δειλά ο Τσιουρίν σήκωσε την φτερούγα του. Το κόκκινο χελιδόνι είχε ακούσει πως τα βιβλία είναι τα πιο μαγικά αντικείμενα στον κόσμο και είχε μεγάλη περιέργεια να δει ένα από κοντά. 

Η δασκάλα σήκωσε τον Τσιουρίν όρθιο και του έδειξε πως να κρατήσει το βιβλίο. Έπειτα, τον βοήθησε να γυρίσει στην πρώτη σελίδα. “Τώρα, άνοιξε το μυαλό και την καρδιά σου και πες μας τι βλέπεις” του τιτίβισε τρυφερά στο αυτί. 

Ο Τσιουρίν κοίταξε την πολύχρωμη σελίδα και άνοιξε το ράμφος του με θαυμασμό. Είχε τόσα πολλά χρώματα, τόσο ζωηρά και χαρούμενα, που ένιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει με χαρά! Αλλά δεν μπορούσε να δει κάποια συγκεκριμένη εικόνα, μονάχα χρώματα και ακαθόριστα σχήματα. 

“Είδες καλά την σελίδα;” τον ρώτησε η κυρία Καρδερίνα. 

“Ναι, πολύ καλά!” απάντησε ο Τσιουρίν. 

“Τώρα κλείσε τα μάτια σου και προσπάθησε να την φέρεις στο μυαλό σου. Βλέπεις σχήματα και χρώματα, αλλά μέσα σε όλα αυτά, ξεχωρίζει κάτι, μια εικόνα! Τι βλέπεις;”

Ο Τσιουρίν έβλεπε τα χρώματα να πετάνε γύρω του κι όσο κοίταζε με την φαντασία του, τα έβλεπε που έπαιρναν μορφή! Είδε ένα δέντρο, από αυτά με τα πλατιά κίτρινα φύλλα που του άρεσαν πολύ και γύρω του να πετάει χαρούμενο ένα σμήνος από εξωτικά πουλιά… Με τα μάτια πάντοτε κλειστά, διηγήθηκε στην τάξη του όσα είχε δει με την φαντασία του. 

“Υπέροχα Τσιουρίν, πραγματικά υπέροχα!” φώναξε χαρούμενα η δασκάλα η Καρδερίνα και χτύπησε τα φτερά της ενθουσιασμένη. “Τώρα άνοιξε την δεύτερη σελίδα και πάμε πάλι από την αρχή…”

Ο Τσιουρίν κοίταξε μία - μία όλες τις σελίδες και κάθε φορά έκλεινε τα μάτια του κι άφηνε τα χρώματα και τα σχήματα να γίνονται μια ιστορία. Σελίδα την σελίδα, η ιστορία αποκτούσε ζωή! Το κόκκινο χελιδονάκι διηγήθηκε στην τάξη του για εκείνα τα εξωτικά πουλιά που είχαν έρθει από μέρη μακρινά γιατί αναζητούσαν την άκρη του ουρανού. Πως χρειάστηκε να παλέψουν με καταιγίδες και βροχές, πως πολλές φορές τα υπόλοιπα πουλιά τα πείραζαν, γιατί ήταν διαφορετικά έτσι πολύχρωμα που ήταν και τα θεωρούσαν ξένα, λες κι ο ουρανός έχει σύνορα… Πως κακοί άνθρωποι προσπάθησαν να τα αιχμαλωτίσουν και να τα βάλουν σε κλουβιά για να τα πουλήσουν, αλλά κάθε φορά το ένα βοηθούσε το άλλο κι έτσι πάντοτε ξεφεύγαν από τους κινδύνους! 

Όταν ο Τσιουρίν έφτασε στην τελευταία σελίδα, όλη η τάξη κρατούσε την αναπνοή της από την αγωνία. Άραγε, θα έφταναν ποτέ τα εξωτικά πουλιά στην άκρη του ουρανού; Το χελιδονάκι κοίταξε την τελευταία σελίδα για λίγη ώρα, έπειτα έκλεισε τα μάτια του κι άφησε τα χρώματα να του υπαγορέψουν το τέλος της ιστορίας. Αυτά χόρεψαν για λίγο στο μυαλό του κι έπειτα σχημάτισαν ένα μικρό σπιτάκι πάνω σε ένα κλαδί. Τίποτα άλλο δεν είδε. 

“Λοιπόν;” ρώτησε με αγωνία η Δόννα η αηδόνα. “Τι έγινε στο τέλος;”

Ο Τσιουρίν άνοιξε τα μάτια του και διηγήθηκε το τέλος της ιστορίας στα υπόλοιπα πουλάκια. 

“Μετά από περιπέτειες πολλές και τρομερούς κινδύνους

οι φίλοι μας γύρισαν στο σπιτικό, που άφησαν σαν νέοι

Για να δουν με τα μάτια τους τα όρια του κόσμου.

Όμως δεν έχει άκρη ο ουρανός, δεν έχει ο κόσμος τέλος

Η γη μας είναι στρογγυλή και όποιος την ταξιδέψει, 

Στα ίδια μέρη που άφησε, σε εκείνα θα επιστρέψει!

Μα τι κι αν είναι ίδιο το σπιτικό, δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι

Τόσα πολλά που μάθαμε, γινήκαμε σοφοί

Σε εμπειρίες άφταστοι και πλούσιοι σε γνώση!”

Όλη η τάξη σηκώθηκε όρθια και χειροκρότησε το κόκκινο χελιδονάκι για ετούτη την πρωτότυπη ιστορία. Μόνο ο γκρινιάρης ασημόγλαρος ήταν συνοφρυωμένος. 

“Κυρία, ετούτα τα βιβλία που μας λέτε, δεν είναι δα και τόσο αξιόπιστα. Αν το ίδιο βιβλίο διαβάσει κάποιο άλλο πουλάκι, θα μας πει μια τελείως διαφορετική ιστορία!”

“Αυτό που διάβασε ο Τσιουρίν, απάντησε η δασκάλα στον γκρινιάρη μαθητή της, “λέγεται ποίηση. Χίλια πουλιά να διαβάσουν το ίδιο βιβλίο, χίλιες ιστορίες θα σου πουν. Αλλά μήπως και που είναι διαφορετικές, είναι τάχα κάποιες καλές ή κακές; Το βιβλίο είναι η τροφή της φαντασίας, μια εμπειρία μαγική, ένα ολόκληρο ταξίδι! Κι είναι καλύτερα να φλυαρούν τα πλάσματα της γης για χίλια διαφορετικά ταξίδια, παρά κανένα ποτέ να μην ταξιδέψει…”

Από εκείνη την ημέρα ο Τσιουρίν αγάπησε τα βιβλία όσο λίγα πράγματα και έβαλε σκοπό της ζωής του να διαβάσει όσο μπορούσε περισσότερο!